Updates

Nieuwe kansjes

De zorg is aan het instorten.
Dat zien veel mensen nog niet, want ze hebben zelf geen zorg nodig. Er komen wel dingen in het nieuws, maar er wordt zoveel gezegd in de media – en het ene nieuws is het andere niet, dus àls je de signalen al ziet, kun je gewoon nog kiezen om ze als fake news te zien. In Nederland hebben we recht op zorg, Rutte zegt op tv dat we allemaal onze handen moeten wassen, maar echt zorgen lijkt hij zich verder ook niet te maken. Met regelmaat komt er op internet een filmpje voorbij van ziekenhuispersoneel dat op een vrolijk muziekje een een gezellig dansje staat te doen, dus het zal wel goed wezen, daar in die zorg.  

Wie goed kijkt ziet dat het een vrolijk wijsje is, maar een nerveus dansje. Het gaat niet goed in de zorg, maar er komt geen opstand want collega’s worden onderdrukt en zelfs de regering rent het gebouw uit, als het tijd is om voor de zorgmedewerkers op te komen.

Terwijl de zorgprofessionals zich moed in dansen voor de hel die aan het gebeuren is, kijkt een groot deel van het volk ergens anders heen. Dat is geen asocialigheid, maar mensen zijn druk met hun eigen sores. Want niet alleen onze zorg is in problemen; ook op allerlei andere plekken gaat het slecht: het onderwijs staat onder hoge druk, de politie zit in de problemen, met de brandweer  gaat het niet goed, de rechtbank heeft het zwaar, de boeren zitten klem en zelfstandig ondernemers gaan met bosjes over de kop. En dan hebben we het nog niet eens over beroepen als postbode, bouwvakker en vrachtwagenchauffeurs. Zelfs in de Tweede Kamer is sprake van intimidatie. In alle vitale sectoren is sprake van gedoe, onderdrukking en intimidatie van beroepskrachten. Verreweg de meeste mensen zijn geen rotzak, maar gewoon druk bezig met dapper voorwaarts gaan, ondanks het eigen leed.

De zorg staat op omvallen, en als het zover is, dan gaat lang niet iedereen daar last van hebben. Veel burgers zullen zich blijven richten op hun eigen woelige dagelijks bestaan.

Het is zo groot.

Het is zo… overal.

De machteloosheid voelt verlammend; ik wil er wat aan doen, maar waar begin je?

En toch moet het kunnen. Ergens zitten we allemaal in hetzelfde schuitje, nietwaar? Allemaal dezelfde thema’s van onderdrukt, geïntimideerd en verwaarloosd worden, naast ook alle fijne dingen in onze leven – want die zijn er voor de meesten van ons heus ook nog best. Samen zouden we er toch wat aan kunnen doen. Want de boosheid en frustratie die ik veel om me heen zie, zijn juist ook een goede motivatie om op te komen voor onszelf. Juist ook in de wereld van vandaag, met alle chaos, beperkingen en het leed waar we mee te maken hebben. Het voelt zo groots, maar we kunnen klein beginnen. Ieder van ons.

Een collega van me zei afgelopen week: “Ik wil nooit meer een andere baan – dat ik gewoon ‘nee’ mag zeggen hier; dat is toch geweldig?!” Het was mooi en triest tegelijk; fijn dat je mag zeggen wat je nodig vindt, en verdrietig dat het zo bijzonder is. Volgens mij is dit precies wat we zelf kunnen doen: vaker ‘nee’ zeggen. Tegen de baas, onze partners, kinderen, collega’s en wie dan ook. Beginnen met duidelijk zeggen wat we wel of niet willen en vinden, ondanks dat het mogelijk niet zo gewaardeerd zal worden. Het is klein en groots tegelijk. En er is elke dag wel ergens een moment dat we op kunnen komen voor onszelf.

Dus als het vandaag niet lukt?

Dan mogen we het morgen gewoon opnieuw proberen.

PS: Jij en ik weten dat het best anders kan in de zorg, en dat dat begint bij ons. Bij hoe we met elkaar om gaan. Bij het maken van contact, bij de uitdaging om bij onszelf te blijven, juist als het moeilijk is, om elkaar te helpen, ieder vanuit onze eigen kracht. Het begint bij ons. Bij onze stem. Bij onze eerlijkheid. Bij onze moed. Om het onbeschrijfbare voor ons woorden te geven, schreef ik een boek. Het helpt om veel meer tot de kern te komen; veel sneller vooruit te komen; krachtiger te worden, en de ruimte te durven creëren om het leven zelf te sturen. Waarheen we maar willen. Wil jij die onbesproken krachten ook leren kennen en ontwikkelen? Lees dan het boek ‘Interactiekracht, gezond gedrag en eigen regie in psychiatrie en jeugdzorg’. Hoewel dit boek geschreven is voor/ vanuit de psychiatrie en de jeugdzorg, gaat het vooral over onszelf; over het omgaan met ingewikkelde situaties. En hoe je daarbij altijd zelf de regie kunt blijven houden – wat er ook gebeurt.

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen

(als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien).

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor iedereen. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht, gezond gedrag en eigen regie in psychiatrie en jeugdzorg’ kwam in 2019 uit. Naast scholing en training van hulpverleners coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht ), Zorgkrant.nl en via deze blog.

2 reacties op Nieuwe kansjes

  • Maartje

    Ah lieve Marijke, dankjewel!
    Voor je mooie reactie en je inzet. Het zijn zulke heftige tijden, ook ik hou me vast aan de gelijkgestemden, Weten dat ze er zijn, mensen zoals jullie ook, met Manifest voor de Zorg, Stichting voor de Zorg, het Red Team en iedereen die hen helpt, de voorbeelden zijn er gelukkig heel veel. Wat hebben we elkaar hard nodig <3
    Blijf zo goed mogelijk voor jezelf zorgen, want je bent nog hard nodig straks, misschien nog wel meer dan nu.
    Heel veel sterkte komende tijd en tot volgende keer.

  • Marijke

    Lieve Maartje
    Zo waar wat je schrijft. Terwijl er leuke verbindende dansjes worden gedaan, heb ik het gevoel dat ik op een zinkend zorg schip zit.
    Hoe willen wij als zorg serieus genomen worden? In mijn ogen niet door een dansje te maken…(vreselijk!)
    Inmiddels zitten we volle bak in de 2de Covid golf en kampen we met grote personeel tekorten in alle zorgvelden.
    Bonus gesteggel en zwabberend beleid van de regering wekt geen vertrouwen.
    Maatschappelijk zijn wij onze helden status al lang kwijt.
    Het begrip voor de zorg is verdwenen, toenemende agressie tegen zorgverleners neem hand over hand toe.
    Naast zorgmedewerker zijn we ook halve politie agenten geworden om een ieder binnen zorginstellingen te wijzen op de regels en dat deze gehandhaafd worden.
    Alles bij elkaar kost het heel veel negatieve energie…. dood vermoeiend.
    Inmiddels schaal ik in mijn leven een aantal zaken af en doe alleen nog dingen die ik echt leuk vind.
    Op het werk geven de fijne contacten met patienten wat energie en probeer ik mij daar op te richten.
    Laat ik het zo zeggen: mijn zorgschuitje heeft neiging tot kapzeisen, maar ik houd mij stevig vast en probeer met gelijk gestemde naar een zorg toekomst te kijken….te beginnen met het Manifest voor de Zorg. Ik pak het weer op en hoop op input vanuit allen zorgvelden.
    Dank voor je mooi blog.

Reageren