Updates

Binnen de lijntjes

Inzicht. Vertrouwen. Wezenlijkheid.

Buiten de lijntje kleuren is hipperdepip. Men zegt het graag te doen, en het klinkt kordaat en dapper en stoer en mensen hebben hun mond er vol van. En weet je wat? Ik geloof het eigenlijk niet zo; dat iedereen dat zo makkelijk doet. En al helemaal niet zo kordaat. Weet je waarom? Omdat we allemaal angsthazen zijn. De één beduidend meer dan de ander; helemaal waar. Maar we gaan allemaal met momenten bevend door het leven, hoor – en sommigen van ons zelfs altijd. Ik ben minstens net zo angstig als de gemiddelde mens, en waarschijnlijk nog wel een beetje erger. Dus ik probeer altijd netjes binnen de lijntjes te blijven. Heerlijk; hoe meer hoe liever, want binnen de lijntjes is het fijn. Daar hoor ik nooit iemand over, maar het is echt zo: het is daar heerlijk rustig. Ik ben daar graag. Je weet dat je geen gezeik krijgt als je daar zit. Kun je ongestoord genieten van het leven; hoe fijn is dat?! Ik ben ook altijd bang om gesnapt te worden als ik iets doe wat niet mag of niet hoort. Laatst heb ik op een moedige dag, een restje papier in de papierkliko van de buren gedaan toen ze aan de straat stonden. Omdat die van ons echt te vol was en die van hun nog lang niet. Nou, dat kost me toch wat angst en zweten op zo’n moment, moet ik bekennen. Ik keek angstvallig om me heen of niemand het zag, en hield goed in de gaten wanneer-ie geleegd werd, zodat de buren ‘m niet plots weer open konden trekken om geconfronteerd te worden met vreemd papier. Ik moest er niet aan denken! Het hoort gewoon niet, zoiets. Ik doe het ook niet meer hoor; geeft alleen maar stress.

Het punt is dat ik enthousiast en nogal impulsief ben aangelegd, waardoor ik steeds achter mijn ingevingen aanloop en telkens weer reddeloos verdwaal. Sta ik me ineens af te vragen waar ik eigenlijk ben en hoe ik daar in vredesnaam ben beland. Gebaande paden zijn in geen velden of wegen meer te bekennen en de wereld lijkt een grote chaos. Voor iemand die moeite heeft papier in de kliko van de buren te gooien, is dit een lastig gegeven. Ik heb lang geleden al geleerd dat je beter maar kunt accepteren wie je bent. Chaos hoort bij mijn leven. Niet fijn, want het kost tijd en vaak ook verdriet en het heeft me inmiddels ook aardig wat geld gekost. En het is best eenzaam; verdwalen is eenzaam. Als je de wereld om je heen niet herkent en geen idee hebt hoe je hier beland hebt of waar je naar toe gaat.

Nou lijkt het net of mijn leven één helse aaneenschakeling is van drama en verdriet en dat is niet zo, hoor; zo erg is het helemaal niet. Dat komt vooral omdat ik heb geleerd dat er ook mooie kanten aan zitten. De mooiste bloemen ben ik onderweg tegenkomen, en wezens waarvan ik niet had vermoed dat ze konden bestaan. Dat is de andere kant; die is er ook. En die is mooi. Zoals het ook mooi is op de grote gebaande wegen en binnen de lijntjes; daar zijn ook mooie en fijne dingen. Een paardenbloem is net zo mooi als een orchidee weet ik inmiddels. Als je goed kijkt zie je hoe bijzonder ze allebei zijn; anders, maar even bijzonder. Want dat is waar het om draait: wat je ziet onderweg. Hoe je kijkt. Het maakt niet uit welke weg je gaat; het enige dat uitmaakt is hoe je ‘m loopt. Ga je in harmonie met jezelf, of ben je continu aan het vechten om – net zoals degenen tegen wie je misschien opkijkt – buiten of juist binnen de lijntjes te kleuren? Waardeer je de dingen die je doet, of ben je altijd bezig jezelf met anderen te vergelijken?

Ik ben op een punt in mijn leven – alweer!! – waar ik om me heen kijk en me realiseer: ondanks alle mensen die ik de laatste tijd heb getroffen in mijn vragen en zorgen over mijn beroep; ondanks hen sta ik toch weer een beetje alleen in de chaos die ik mede heb gecreëerd. Want volgens mij ben ik de enige werkgever die zich zorgen maakt in dit stadium. Hoe kom ik hier? Wat doe ik hier? En waar is de rest? Maar het doet er niet echt toe; ik vind mijn weg wel weer. Waarom ik je dit allemaal vertel? Om uit te leggen dat het leven zoveel fijner is als je je eigen vreemde trekjes maar gewoon accepteert; ik hoop dat dat de boodschap is die ik je mee mag geven. Het leven wordt pas goed als je tot in het diepst van je binnenste kunt omarmen wie je bent; ook alle rare en vervelende trekken. En hoe eng het ook is om in de spiegel te kijken: weet dat je niet alleen bent. We zijn allemaal bang. En toch zijn er ook al die bijzondere wezens en mooie bloemen; welke weg je ook bewandelt. Het leven is mooi. Dat we dat altijd maar mogen blijven zien.

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of  in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen (als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien).

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor mensen die hun vertrouwen zijn verloren. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht’ is in de maak. In de loop van 2019 zal gestart worden met scholing en training van hulpverleners. Daarnaast coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht) en via deze blog.

 

Reageren