Updates

Contact met het ministerie van VWS – deel 2

Verpleegkundigen en verzorgenden in Nederland worden niet goed gehoord, zoals onder andere bleek uit de manier waarop ze hebben moeten strijden voor het tegenhouden van de schadelijke Wet BIG II. Ik probeer er wat aan te doen; lees ook mijn vorige blog over mijn contact met het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport daarover.

Na mijn mail aan dat ministerie gebeurde het volgende:

  1. Ik kreeg een email van de contactpersoon: ‘Beste Maartje dank voor de vragen, ik ga intern op zoek naar de antwoorden en dan laat ik weer van me horen.’
    Helder; dank vast! Fijn dat men zich zo snel inzet, bedacht ik me nog.
  2. Ik kreeg vervolgens via via het volgende bericht van iemand die zeer goed op de hoogte is van het functioneren van ministeries: Als je daadwerkelijk antwoord wilt, kun je beter je vragen op papier indienen. Als je het via telefoon of email doet, dan is een antwoordbevestiging formeel voldoende om het dossier ook direct weer te sluiten. Als je een brief stuurt, zijn ze procedureel gezien verplicht ook daadwerkelijk onderzoek te doen naar je zorg of vraag.

Ook helder. Dus als ik serieus genomen wil worden moet het per brief, en als ik het risico wil lopen dat ik me misschien af laat schepen, dan is een email genoeg. Waardevolle informatie. Ook jij dank!

Als punt 2 klopt, is het dossier van de inservice verpleegkundige mogelijk alweer gesloten. Ik hèb immers een reactie gehad op mijn email. Geen geruststellend bericht.

Nou geloof ik toch nog altijd in het goede van mensen. Ongetwijfeld – ongetwijfeld! – is mijn contactpersoon van goede wil. Maar toch. Je weet het niet, hè; hoe het achter de schermen werkt bij grote bureaucratische instanties. En als ik iets geleerd heb in het hele traject van de val van Wet BIG II, dan is het wel: er wordt niet zomaar vanzelf naar onze beroepsgroep geluisterd. Dat is in ieder geval één ding dat zeker is.

Mijn vertrouwen in de luistervaardigheden en daadkracht van grote instanties is inmiddels gekelderd tot ver beneden nulpunt. Niet iets waar ik blij mee ben, maar een gegeven waar ik het mee mag doen. En velen met mij, weet ik inmiddels. Daarbij komt nog: mijn tijd en energie zijn zeer beperkt (dit is mijn vrije tijd!) en mijn loyaliteit naar mijn waardevolle (inservice) collega’s is enorm. En dan is er nog de behoorlijk grote tijdsdruk, want achter de schermen maakt de minister zich al op voor ronde 2 om Wet BIG II op één of andere manier door te laten gaan. Wie weet hoeveel tijd we daadwerkelijk nog hebben?

Nu is het natuurlijk zo dat beleidsmakers – gelukkig! – grote waarde hechten aan de verpleegkundigen in Nederland. Alleen wordt er ondanks alle goede bedoelingen bijzonder slecht naar ons geluisterd. Het is ongetwijfeld heftig om je te moeten inleven in ons: de realiteit van de dagelijkse tekorten, en schofferingen van werkgevers die ondanks de ‘pas op de plaats’ gewoon doorduwen op de ingeslagen weg – het is bijzonder zwaar, en ik denk dat het bijna niet voor te stellen is hoeveel dat met ons doet. Dus ik vergeef het iedereen die de plank mis slaat met ons; men weet gewoon niet beter! Maar ‘vergeving’ en ‘je ergens bij neerleggen’ zijn twee hele verschillende dingen. Het eerste kan ik erg goed, en het tweede heel erg slecht. Dus: met alle respect voor ieders inzet en met alle vertrouwen in ieders goede bedoelingen, neem ik het zekere voor het onzekere en heb naast mijn email nu ook een ouderwetse brief ingediend. Via aangetekende post, want ook het risico dat onderweg zo’n brief verloren gaat wil ik zéker niet nemen!

Transparantie is belangrijk, juist als het vertrouwen laag is, dus stuurde ik een email naar mijn contactpersoon bij het ministerie van VWS om uit te leggen wat ik gedaan heb en waarom. Ben je nieuwsgierig naar wat ik schreef? Klik hier!

In de aangetekende brief heb ik naast feitelijke informatie, ook om de hulp van het ministerie gevraagd. Niet omdat ze het verplicht zijn, maar omdat ze het kunnen. Als ze bereid zijn. Wil je weten wat ik schreef? Hier kun je de brief lezen (vraag 2 gaat over de hulp).

Voor nu: dank aan jou, via-via-persoon, voor het delen van je kennis!

Zodra er weer nieuws is hou ik je op de hoogte  🙃

PS: Jij en ik weten dat het best anders kan in de zorg, en dat dat begint bij elk van ons. Bij hoe we met elkaar om gaan. Het begint bij contact, bij de uitdaging om bij onszelf te blijven, juist als het moeilijk is. Niet alleen het contact met de mensen met we willen helpen, maar ook met de mensen die over ons beslissen. Het begint bij ons. Bij onze stem. Bij onze eerlijkheid. Bij onze moed. Om het onbeschrijfbare voor ons woorden te geven, schreef ik een boek. De inhoud hielp mij om veel meer tot de kern te komen. Het helpt de mensen die ik help, maar ook mijzelf en collega’s. Het helpt ons krachtiger te worden, om zelf onze ruimte te creëren; zélf de regie te nemen over ons eigen leven. Waarheen we maar willen. Wil jij die onbesproken krachten ook kunnen benoemen en bijsturen? Lees dan het boek ‘Interactiekracht, gezond gedrag en eigen regie in psychiatrie en jeugdzorg’. Hoewel dit boek geschreven is voor/ vanuit de psychiatrie en de jeugdzorg, gaat het vooral over onszelf; over het omgaan met ingewikkelde situaties. En hoe je daarbij altijd zelf de regie kunt blijven houden – wat er ook gebeurt. (Disclaimer: Ben je eraan toe om jezelf en de wereld recht in de ogen te kijken en met één stapje tegelijk de wereld te veranderen? Dan is dit boek zéker iets voor jou! Maar het is niet voor watjes; vind je het ongemakkelijk om naar jezelf en de wereld te kijken, dan kun je het beter links laten liggen – no hard feelings! )

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen

(als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien).

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor mensen die hun vertrouwen zijn verloren. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht’ kwam in 2019 uit. In de loop van 2020 zal gestart worden met scholing en training. Daarnaast coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht ), Zorgkrant.nl en via deze blog.

3 reacties op Contact met het ministerie van VWS – deel 2

  • Hoi Maartje,

    Kunnen vergeven is een mooie eigenschap! oprecht vergeven en er “ze weten gewoon niet beter” achteraan plakken is sterk! die regel dat als iets per mail binnenkomt dan doen we dát en sluiten het dossier, komt er een papieren brief dan zijn we verplicht blabla wat een mooi voorbeeld van een idiote regel die ze zelf (waarschijnlijk) hebben ingevoerd. Net zo idioot als zelf opstappen en recht hebben op wachtgeld. Als ik ooit per brief een en ander zou moeten laten weten, vragen of bekend maken, vraag ik jou mij te helpen met het opstellen er van! ooit sprak een rechter mij aan en zei: Meneer Stolk, ik wil iets tegen u zeggen:ik vindt het bewonderenswaardig wat u doet en hoe u het doet! (ik was met mijn buurman mee naar de rechtbank omdat hij met schulden en deurwaarders van doen had en buurman ongeveer mijn gelijke was in het zijn van stronteigenwijs) exact dezelfde woorden zeg ik tegen jou. Wat je allemaal doet, in je eigen tijd naast je baan, ook nog een boek schrijven (waarom ligt dat boek niet bij Bol.com?) ik kan er niks anders van maken (slijmbal haha nee echt niet. Ik ben zelf niet zó dol op complimentjes krijgen, maar van die rechter raakte me omdat ik zag dat hij niet uit z’n nek lulde, hij meende oprecht wat hij zei, en misschien speelde mee dat hij rechter was, weet ik niet)een andere rechter gaf ik een grote bek (hoe dom kan je soms zijn) die hij beloonde met zes maanden extra bovenop de in mijn ogen al belachelijke 18 maanden die de officier eiste. De ene magistraat loopt met je weg en de andere rechter moet niks van je hebben:-)

Reageren