Updates

Contact met het ministerie van VWS – deel 3 – samen verder

Na de email uit mijn vorige blog kwam bericht van m’n contactpersoon bij het ministerie van VWS op de gestelde vragen, namelijk

  1. Op welke manier gaat VWS de verpleegkundigen en verzorgenden beschermen tegen werkgevers die gewoon doorgaan met het invoeren van de regieverpleegkundige?
  2. Hoe heeft de beoordeling van de inservice-opleidingen verpleegkunde eruit gezien?

Het antwoord op 1) is, kort samengevat: Niet. De contactpersoon gaat er van uit dat werkgevers en werknemers het samen oplossen.

Het antwoord op 2) is, kort samengevat: de archieven zijn niet volledig. Met andere woorden: er is geen beoordeling te vinden.

We krijgen geen bescherming; het is voor de mensen daar nog niet helemaal duidelijk hoe de dagelijkse realiteit voor velen van ons in elkaar zit. Maar ondertussen wordt een groot deel van onze collega’s al op een MBO niveau gezet, terwijl ze vaak op HBO functies werken.

En dat zonder aanwijsbare onderbouwing

En dat in deze tijden van evidence based werken

In deze tijden van gebrek aan verpleegkundigen

Ik moest dat even laten bezinken.

(Wil je de precieze reactie van VWS lezen? Dat kan hier). Ik werd in de email uitgenodigd voor een gesprek; dat klinkt goed, maar eigenlijk zijn de antwoorden superduidelijk, dus wat valt er dan nog te bespreken? (mijn hele antwoord lees je hier als je wilt). Vandaag las ik het verslag over het laatste overleg tussen de partijen in de nasleep van Wet BIG II. Super positief dat de visie van verschillende partijen bijdraait. En toch: waar ik persoonlijk van schrik is dat niemand de werkgevers aan gaat spreken. Zelfs de overkoepelende werkgeverskoepel BoZ niet. V&VN blijft twijfelen en durft zelfs nog niet voor een visie te gaan staan. Daadkracht mist duidelijk.

En ik vind het nogal wat: onze schaarse collega’s zijn zonder blikken of blozen weggezet als ‘niet goed genoeg’, en daar wordt met geen woord over gerept.

Geen woord.

Terwijl het gewoon doorgaat bij veel organisaties.

Opvallend, in onze maatschappij waar beleidsmakers de mond vol hebben over verantwoordelijkheid nemen. Maar goed, dat maakt de situatie niet anders, en huilie-huilie doen heeft ook geen zin. Beter helder zijn naar onszelf:

We staan er alleen voor.

Zoals ook de strijd om Wet BIG II en de CAO’s weer bleek, wordt er alleen geluisterd als je zelf grenzen stelt. Laten we die koe maar gewoon bij de horens vatten en kijken wat we zelf kunnen doen, want één ding is zeker: als we niks zeggen, gaat het gewoon door.

Het gaat ook niet alleen om de inservice-collega’s, hè. Het gaat om ons allemaal, want naast het feit dat mensen hun taken niet meer kunnen doen, schuiven die beperkingen ook nog eens op: het MBO profiel vertoont bizar veel overeenkomsten met het profiel van de verzorgende, en als die taken moeten afstaan, dan krijgen de helpenden ook een nieuw afgeschaald pakket. Het maakt het werk minder aantrekkelijk èn brengt veel risico’s met zich mee voor lager inschalen op korte en langere termijn. Het gaat ons echt allemaal aan. Zelfs nu al zijn collega’s door deze ontwikkelingen aan het uitstromen. En ook een HBO opleiding is geen garantie. Ook HBO-ers zijn niet overal welkom als hun diploma verouderd is. Soms is je diploma al te oud als je in 2015 afstudeerde (dat is nog geen 5 jaar geleden!). Laten we onszelf niks wijsmaken: als we niks doen, is over 5 jaar een diploma uit 2020 ook te oud.

In onze wereld moet je voor jezelf opkomen. Punt is alleen: velen van ons zitten klem. We worden chronisch overvraagd en onderbetaald, en vaak zijn we ook nog mantelzorger. Na alle acties zijn onze tijd en energie wel een beetje op, nietwaar? Dus alsmaar de boel plat blijven leggen is eigenlijk geen optie.

Nou heb ik me de afgelopen 30 jaar gespecialiseerd in het effectief laten horen van je stem. Juist voor mensen die volkomen klem zitten en nul energie hebben, dus ik zie nog mogelijkheden. En dat begint bij duidelijk zijn over wat je nodig hebt. Wij hebben hulp nodig, en hoe duidelijker en meer van ons zich uitspreken, hoe krachtiger het signaal. Laten we dus daar beginnen. En dan gewoon maar één stap tegelijk; dan komen we vanzelf ergens uit.

Nou is er een commissie ingesteld die zich speciaal bezig houdt met het beperken van het tekort aan onze collega’s; de commissie Werken in de zorg. Ongetwijfeld willen zij alles op alles zetten om zoveel mogelijk collega’s te behouden.

Ik ga het ze vragen; doe je mee?

Vergeet niet: met hoe meer we zijn, hoe krachtiger het signaal. En het is heel simpel; een emailtje is genoeg. Geen heftige acties of grote barricades; gewoon een duidelijke vraag. Als je wilt mag je dit voorbeeld gebruiken (maar iets anders mag ook).

Als je angst hebt voor de gevolgen, dan kun je de email anoniem schrijven, eventueel met een verwijzing naar het onderzoek van RTL over de angstcultuur in zorgorganisaties (zie ook dit voorbeeld). Je kunt in een paar minuten een heel veilig (anoniem) account maken bij protonmail als je wilt. Je moet wel een ander email opgeven, maar protonmail is het enige dat ik ken waar je gegevens echt 100% beschermd zijn, dus als je een andere naam gebruikt kan niemand erachter komen wie jij bent. Het is belangrijk om onze stem te laten klinken, ook als eerst nog niemand luistert. Laten we samen stappen zetten om ons prachtige vak te redden.

En weet dit: Jij staat niet alleen! Ik ging je voor. We doen het samen; jij en ik; één stap tegelijk. Wat er ook gebeurt: je hoeft het niet alleen te doen. Ik ben bij je, en wie weet hoeveel anderen nog meer!? 😊

Ben jij iemand die de moed bijeenraapt en een mail stuurt? Dankjewel, uit de grond van mijn hart naar de jouwe; voor het feit dat je mij niet alleen laat staan.

Dankjewel voor de moed om jouw stem te laten klinken, op welke  manier dan ook, waar dan ook, hoe dan ook ❤

Vergeet nooit hoe waardevol je bent.

Wij verpleegkundigen, verzorgenden en helpenden, zijn de zuilen van de zorg.

en #wijwillenblijven

(Ben je geen verpleegkundige, verzorgende of helpende en wil je tòch wat doen? Ook jouw stemt helpt natuurlijk! De zorg is van ons allemaal, dus ook van jou. Als je wilt kun je dit voorbeeld gebruiken.)

(en wil je wat kwijt? Dat kan onderaan deze blog; je email zal niet openbaar gemaakt worden, je kunt ook een anoniem emailaccount gebruiken, en je mag anoniem zeggen wat je moet zeggen – laat van je horen, waar dan ook, wanneer dan ook, hoe dan ook)

PS: Jij en ik weten dat het best anders kan in de zorg, en dat dat begint bij ons. Bij hoe we met elkaar om gaan. Bij het maken van contact, bij de uitdaging om bij onszelf te blijven, juist als het moeilijk is, om elkaar te helpen, ieder vanuit onze eigen kracht. Het begint bij ons. Bij onze stem. Bij onze eerlijkheid. Bij onze moed. Om het onbeschrijfbare voor ons woorden te geven, schreef ik een boek. Het hielp mij om veel meer tot de kern te komen. Waardoor de mensen die nu help ook veel sneller vooruit te komen – krachtiger te worden – en de ruimte te creëren om het leven zelf te sturen. Waarheen ze maar willen. Wil jij die onbesproken krachten ook kunnen benoemen en bijsturen? Lees dan het boek ‘Interactiekracht, gezond gedrag en eigen regie in psychiatrie en jeugdzorg’. Hoewel dit boek geschreven is voor/ vanuit de psychiatrie en de jeugdzorg, gaat het vooral over onszelf; over het omgaan met ingewikkelde situaties. En hoe je daarbij altijd zelf de regie kunt blijven houden – wat er ook gebeurt.

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen

(als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien).

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor mensen die hun vertrouwen zijn verloren. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht’ is in de maak. In de loop van 2019 zal gestart worden met scholing en training van hulpverleners. Daarnaast coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht ), Zorgkrant.nl en via deze blog.

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor mensen die hun vertrouwen zijn verloren. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht’ is in de maak. In de loop van 2019 zal gestart worden met scholing en training van hulpverleners. Daarnaast coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht ), Zorgkrant.nl en via deze blog.

2 reacties op Contact met het ministerie van VWS – deel 3 – samen verder

  • Ilia

    Tja …Zorg is altijd een melk koe geweest. Nu heeft iemand weer bedacht dat kwaliteit alleen te verhogen is door papiertjes te verplichten .
    In mijn optiek is frequent bezoek van inspectie en daarvan uit bepalen wat nodig is .vooral met toetsen op welzijn
    Nu zie ik slechte verzorgende die zich op moeten leiden tot vpk. ZONDE tijd en geld want ze komen niet beter terug …hooguit met een houding …nu weet ik alles beter .
    Goeie hulpverlenersvmaken het verschil .met certificaten op allerlei nivos en specialisme…niet papiertjes
    Liever een betrokken helpende dan een onbetrokken regie vpk.

    • Maartje

      Helemaal met je eens. Iedereen snapt dat kennis nodig is, maar velen onderschatten het belang van betrokkenheid. Zonder dat geen goed contact met de patiënt/ cliënt, en dat contact is juist noodzakelijk om geode inschattingen te maken. Zonder dat zul je keer op keer niet passende zorg inzetten.

Reageren