Updates

Dag #18

Vasthoudendheid. Verbinding.

M’n missie van gister gaat door. Verbinding vasthouden in deze tegenstrijdige en complexe wereld is hard nodig. We willen met z’n allen dingen best oplossen, maar sommige onderwerpen (zoals de zorg) zijn zo ingewikkeld dat er zoveel verschillende ideeën zijn dat je elkaar bijna wel kwijt moet raken. Daar sta je dan met je goede idee om te verbinden. Doet ‘de rest’ gewoon niet lekker mee! En dat vindt ‘de rest’ dan ook van jou (volgens mij is dat ook waar het in de politiek op neer komt 😉 ).

Mensen met elkaar verbinden als ze het niet met elkaar eens zijn, is best ingewikkeld. Zeker als je zelf onderdeel bent van het geheel. En al helemaal als je geraakt wordt door een onderwerp. Neem het systeem van onze zorg: stel dat mensen om wie je geeft (of jijzelf), helemaal zijn platgewalst door het systeem, en dat hun leven er slechter van is geworden. Stel dat je de pijn, frustraties en machteloosheid kent die er uit voort zijn gekomen. Of dat je zo hard hebt gewerkt en dat het echt tijd is dat mensen (managers? beleidsmakers?) dat zien; jou zien. Of omdat je zulke grote offers hebt gebracht om het systeem te verbeteren, dat het moeilijk is je eigen overtuiging los te laten. Jij hebt ook gelijk, toch?
Het punt is: we hebben allemaal wel ergens gelijk. We zeggen allemaal zinnige dingen en we hebben allemaal ervaringen en kennis die meetellen. Precies dat maakt het ook zo moeilijk. Dat maakt dat we zo standvastig blijven vechten; we verdienen erkenning voor onze pijn en voor onze inzet. Want: we verdienen die ook echt.
Maar om je te verbinden is het nodig je eigen kaders en emoties en meningen los te laten. We kunnen elkaar nooit vinden als we alleen maar naar elkaar blijven roepen dat wij ‘de waarheid’ hebben, nietwaar? Dan lijken we net politici, en verder bereiken we niks.

Dansen tussen verschillende visies en belangen is mijn werk. Mensen in complexe situaties hebben te maken met veel verschillende instanties, en dus veel belangen en ideeën (dan heb ik het nog niet eens over de psychische problemen van de persoon zelf). Mijn werk is verbinden in moeilijke situaties; de methode Interactiekracht draait om verbinding; jezelf als menselijke professional (of professioneel mens) verbinden met anderen. En met onze maatschappij.
Het is tijd voor verandering. Niet omdat ik dat vind, maar omdat iedereen dat vindt. In ieder geval iedereen die ik tegenkom. Of het nou linksom of rechtsom is; men wil het anders. Is het dan niet eens tijd om het ook iets anders te gaan doen? Niet blijven wachten op verlossing vanuit de politiek (denken we nou echt nog dat het daar vandaan gaat komen? Als die het konden, dan was het toch allang geregeld, hè). Het is tijd dat we het zelf gaan doen. In verbinding, want daar ligt onze gezamenlijke kracht. Iedereen wil verbonden zijn, op één of andere manier.

Tegelijkertijd hebben we allemaal momenten waarop we oordelen, afwijzen, afstoten, buitensluiten. Ja, ik ook, en jij ook. De één meer dan de ander, maar we doen het allemaal. Soms vanuit een emotie, omdat we bijvoorbeeld boos of gefrustreerd of bang zijn. Soms hebben we het niet eens in de gaten dat we het doen – vraag maar eens aan mensen in een rolstoel, of die blind zijn, hoe vaak zij ergens niet naar binnen kunnen, niet mee kunnen doen, simpelweg omdat de omgeving geen rekening heeft gehouden met hun stoel of duisternis. We kunnen wetten en regels veranderen en dat is ook nodig. Maar het is nog harder nodig om onze houding te veranderen. Want geen regel kan oneerlijkheid vangen; dat kunnen we alleen zelf, ieder voor zich. Zo kom ik terug bij de start van dit wedstrijdje: verbeter de wereld en begin bij mezelf. Mijn eigen houding. Dus naast gerichte acties (die zijn echt nodig!) zal ik hier waarschijnlijk nog veel vaker over schrijven. Want omgaan met de gekte van ons dagelijks leven, dat is de allergrootste kunst van allemaal. Doe je mee? Zelf veranderen, zodat de wereld met ons mee kan veranderen.

Reageren