Updates

Dag #24

Openheid. Rechtvaardigheid. Autonomie. Passie.

Passie voor mijn vak. Rechtvaardigheid. Autonomie als professional. Hoe meer ik me verdiep in de nieuwe regelingen omtrent wet BIG 2 en regieverpleegkundigen, hoe sneller mijn passie wegvloeit, mijn gevoel voor rechtvaardigheid enorm getriggerd wordt en hoe duidelijker ik aan mijn autonomie vast houd. Dus deze dag wijd ik aan het opkomen voor mijn professie en professionele grenzen. Waarom? Omdat de verdeling zoals die nu gekozen is, steeds meer eisen stelt aan theoretische kennis. De kern en meerwaarde van mijn vak is juist het verlenen van hulp vanuit menselijk contact. De laatste jaren zie ik steeds meer scheefgroei ontstaan: de focus van ‘bovenaf’ (managers, financiers, juridisch, etc) komt steeds meer te liggen op streven naar academisch niveau. Met als gevolg onderwaardering van juist het menselijk contact, en enorme toename van statusgeilheid. Ik merkte het ook heel even bij mezelf: een vage zweem van angst in mijn onderbuik; niet genoeg om van angst te spreken, maar net genoeg om een soort oerinstinct aan te wakkeren. Een dringende behoefte ‘erbij te horen’. Niet achter te willen blijven. Een zuchtje slechts; de oerangst om buitengesloten te worden. De slechtste motivator ooit, natuurlijk, als het gaat om objectieve professionalisering. Ik ga in verzet. Tegen de overheid en tegen de oerbrein-reactie in mezelf. Hup, meteen de kop in gedrukt; bij dezen. Ik ken mijn achtergrond en die van mijn collega’s. Ik zie het niveau van functioneren, elke dag weer. Hoogcomplexe zorg leveren we, vanuit een ‘regierol’ en met hoge kwaliteit. Elke dag weer.

Wat is nou eigenlijk de achterliggende dynamiek bij deze ontwikkelingen? Ik denk statusdrang en bewijsangst. Stel je toch eens voor dat er iets mis zou gaan; dan moeten we als overheid en organisatie toch wel heel goed ingedekt hebben dat er echt een professional was die hooggeleerd is, hoor. NLQF niveau 6, nog wel! Dus, kunnen overheid en managers zeggen, als er iets mis gaat, dan heeft het zéker niet aan ons gelegen!

Het is dezelfde dynamiek die leidt tot overkill aan checklists en bureaucrazy en de hele discussie over de ROM-benchmarking. (Voor niet-ingewijden: de ROM is een vragenlijst die je als professional kunt gebruiken om samen met de hulpontvanger regelmatig contact te hebben en nader  te onderzoeken hoe het nu ècht gaat, en hoe je samen zo optimaal mogelijk kunt samenwerken. Dat is zo ongeveer de bedoeling van de ROM. Inmiddels eisen financiers om de resultaten van de ROM vragenlijsten voor de hele organisatie te verzamelen en daar cijfers uit te halen die dan gebruikt worden om te controleren of je zorg als organisatie van voldoende niveau is. Daar draait de ‘benchmarking’ om. De ROM is daarmee een checklist geworden waar hulpontvangers tegen wil en dank mee gestalkt worden en die helemaal niets meer te maken heeft met betere samenwerking tussen hulpverlener en hulpontvanger).

Anyway. Allemaal hele ongezonde ontwikkelingen, die ik al jaren met lede ogen gade sla. Ik was altijd al benieuwd wanneer ik mijn mond eens open zou doen. Nu dus; nu het me als individuele professional raakt. Tja, zo werkt dat; niks menselijkers dan dat. Dus: de grens is nu voor mij bereikt. Ik ben het er niet mee eens; het holt de kwaliteit van ons vak uit en is daarnaast slecht voor het toch al toenemende tekort aan verpleegkundigen. Ik ga in verzet. Dat kan ik héél erg goed, inmiddels.

Eigenlijk is het heel erg simpel als je in een afhankelijkheidspositie zit. Als je dan klemgezet wordt en/ of er over je grenzen gegaan wordt, kun je maar 2 dingen doen: je trekt je mond open of je weigert medewerking. Meer smaken zijn er onder de streep gewoon niet. In beiden ben ik echt extreem getraind in mijn leven; ik heb inmiddels geleerd om deze vaardigheden op een effectieve manier toe te passen (watch me & learn 😀 ). Dus dat ben ik sinds gister aan het doen en vandaag zet ik het voort. Ik ben maar 1 persoon, maar ik heb een mond die open kan, en sociale media reiken ver tegenwoordig. Daarnaast ben ik werkgever en kan ik gewoon weigeren mee te doen. Volgens mij kan niemand mij verbieden om hoogcomplexe zorg te leveren onder een andere functietitel dan ‘regieverpleegkundige’. Noem ik het toch gewoon anders. Kan ik nog steeds HBO-opgeleiden in zetten, zonder met te hoeven verdiepen in bureaucratisch geneuzel. Financiers vragen om een HBO-diploma. Dat hebben mijn collega’s. Als de overheid vindt dat die niet meer geldt, dan zal ze dat aan moeten tonen. En ook waarom het HBO diploma van een verpleegkundige nietig verklaard wordt en niet die van bijvoorbeeld een agoog, creatief therapeut of PMT-er. Of een arts; verloopt zo’n diploma na 20 of 30 jaar eigenlijk?

Een soort EHBO voor het bewaken van je grenzen: Je stem laten horen is iets actiefs. Ik ga los op social media vandaag en komende tijd waarschijnlijk ook nog wel. Maar medewerking weigeren is nog makkelijker; dat kost niks. Het enige wat ik nodig heb, zijn de juiste vragen die ik moet stellen, en die heb ik. Verder ga ik lekker achterover hangen en kijken hoe overheden zich in bochten moeten wringen om uit te spreken dat ze wel of niet waarde hechten aan een HBO-diploma van meer dan 8 jaar geleden. Het is net een soap; Goede Tijden, Slechte Tijden is er niks bij. Ik heb bij dezen zelf de regie over m’n vak teruggepakt en kan relaxed aanschouwen. Ik geniet er nu al van 😉

Reageren