Updates

Dag #28

Inzicht. Openheid. Verantwoordelijkheid.

Tijd om wat open te gooien. Ons zorgstelsel piept en kraakt en het is een kwestie van tijd voordat het helemaal door z’n hoeven zakt. Een beetje zoals een oud huis nèt voordat het in een ruïne verandert. Of een draaikolk. Als je op de bodem staat, is de kans groot dat je het onheil ziet en je weet dat het elk moment mis kan gaan. Maar je staat nog op de veilige plek; in het midden. In de rust van het oog; daar sta je stevig op de grond. Wij hulpverleners bewegen in de rand en voelen hoe we langzaam steeds sneller meegezogen worden in de kolk. Soms denk ik dat bestuurders en managers van grote instanties in het midden staan. Lekker rustig. Ze zien het gewoel om zich heen; al die zorgende typjes die daar in de randen vechten om niet meegezogen te worden, en de hulpontvangers die in de wanden omhoog en omlaag en rondgeslingerd worden, overgeleverd aan de grillen van de kracht die hen gevangen houdt. Ze zijn blind voor de andere positie die het is. ‘Wat een drukte maken ze daar’, zeggen ze meesmuilend tegen elkaar, en: ‘Ze begrijpen niet goed dat ze het anders moeten doen’ en ze roepen ‘Zwemmen!’ of  ‘Wees een leider!’ of juist ‘Ontspan! Laat het los, dan komt het goed!’ en proberen hun adviezen in krachtige woorden en mooie volzinnen op een papier te zetten; een rapport of beleidsstuk; dat ze dan de wand van de kolk ingooien, in de hoop dat de mensen daar eindelijk begrijpen waar zijzelf al die tijd hun ogen voor gesloten hadden. Ik denk dat vrijwel elke zorgverlener in Nederland dit herkent. En ook zo’n beetje elke hulpontvanger. In ieder geval degenen die echt ziek zijn of zich niet goed in een protocolletje laten vangen.

Dan is er nog de groep mensen die in hun bootje op open zee varen, ver van de draaikolk af. Sommigen in een groot en luxe cruiseschip; de meerderheid in kleinere boten of  gammele roeibootjes. Met grote inspanning proberen ze buiten de stroom van het cruiseschip te roeien, volkomen onwetend van de draaikolk een eindje verderop. Het zijn de mensen in de boten en bootjes naar wie ik nieuwsgierig ben. Ik wil mijn inzicht in hen vergroten. De verantwoordelijkheid nemen om me in een ander te verplaatsen voordat ik een oordeel vel. Om open en eerlijk met elkaar ervaringen uit te wisselen. Want het lijkt me heerlijk, in zo’n bootje. Ook al weet ik ook wel dat het daar ook niet altijd fijn is, om je leven lang bezig te zijn weg te roeien uit de zuigende krachten van een grote donkere schaduw die boven je uit toornt. Of dat je een eind verderop golf na golf in je schuitje op hebt te vangen, elke dag opnieuw moet proberen om niet overboord te slaan. Eerlijk; we zijn er allemaal maar druk mee.

‘En toch’, denk ik dan, ‘en toch zouden ze het moeten weten; van onze kolk’. Zeg nou zelf: je kunt beter in een bootje zitten, waar je nog wat houvast hebt, dan in de waterige randen van een maalstroom heen en weer te slaan, onbeschermd en mogelijk nog wrakstukken van bootjes tegen je hoofd te krijgen ook. Dan roei ik liever hard, of hou me bezig met balanceren van iets dat drijft.

Ik denk dat ze het niet weten. Niet echt. Onze kolk bestaat uit tekorten aan geld en aan personeel en aan botsende belangen en daar heeft heus iedereen wel van gehoord, dat begrijp ik. Maar er gebeuren in de zorg heel veel dingen die beter niet kunnen gebeuren en die te groot zijn om echt zichtbaar te zijn. Gelukkig zijn er al heel veel mensen bezig om op duizenden manieren te vertellen waar het allemaal beter kan. Vandaag ben ik één van hen. Maar ook weer niet. Ik heb niks te vertellen; ik heb een vraag. Voor de mensen in de bootjes. Ik wil weten hoe zij het liefste zorg krijgen.

Ik denk dat ik ze dat het beste maar rechtstreeks kan benaderen. Doe je met me mee?

 

We kunnen het ze gewoon vragen met deze peiling; het is maar één vraag en invullen duurt nog geen halve minuut.

Ik ga zoveel mogelijk mensen benaderen; via email en social media. Wil je mijn email of een tekst voor social media gebruiken? Klik dan hier.
(helaas kan ik hier geen word-bestanden opslaan, maar ik heb geprobeerd het zo te doen dat je het makkelijk kunt kopiëren – en als je een voorstel hebt voor een betere brief dan laat het vooral horen, want mogelijk ben ik niet zo tactisch of veel te langdradig; dat zijn twee van mijn vele beperkingen)

Wil je zelf 20 seconden vrijmaken om de peiling in te vullen? Klik dan hier.
Je mag ‘m natuurlijk ook doorsturen!

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen (als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien).

 

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor mensen die hun vertrouwen zijn verloren. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht’ is in de maak. In de loop van 2019 zal gestart worden met scholing en training van hulpverleners. Daarnaast coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht) en via deze blog.

Reageren