Updates

Dag #30

Te verdrietig voor waarden; dat ben ik. Serieus.

Hoe meer ik me verdiep, hoe minder ik er van snap. En hoe beter ik ook zie hoe hard er gewerkt is – onvoorstelbaar hard, maar aan voor mij onbegrijpelijke dingen. Mijn beroepsvereniging, bijvoorbeeld, heeft ongelooflijk hard gewerkt. Ze heeft geduwd en getrokken aan een plan om er nog wat moois van te maken; hoe meer ik lees, hoe duidelijker dat wordt, en ik heb daar heel veel respect voor. Organiseer het allemaal maar eens; met en voor zoveel mensen. Dat doen weinigen ze na, dat weet ik zeker.

Precies daarom ben ik zo ontzettend verdrietig. Mijn pleegzusters en -broeders hebben op de barricaden gestaan om aan een plan te schaven dat in de basis al niet klopte. ‘Je moet het zien als een nieuw beroep’, klinkt het inmiddels hoopvol vanuit de mensen die ermee aan de haal zijn gegaan. Want wie weet raken wij daarmee ook wel enthousiast. Maar ze vergeten dat ik geen nieuw beroep wilde; ik heb al een beroep. En het is een prachtig beroep waar de kern moeilijk van te vangen is omdat de meerwaarde zit in ongrijpbare dingen als menselijkheid, hart, gevoel en dat soort dingen. Niet iedereen snapt dat. De mensen die het plan bedacht hebben snappen het zeker niet.

Het is echt zo verdrietig allemaal. Echt. Ook dat het zo lang onduidelijk was waarom het mis zat. Ik heb me lang in slaap laten sussen, maar nu ben ik klaarwakker. Al die tijd hoorde ik iets over een plan en ik hoorde en las hoe hard mijn beroepsvereniging vocht en ik mocht meedenken over dingen als een naam, en zolang dat allemaal zo was zou het ongetwijfeld goed komen. ‘Er wordt goed voor me gezorgd’ dacht ik, en ging verder met mijn leven, want dat ging echt niet allemaal vanzelf kan ik je vertellen. Tot ik ineens iets hoorde dat mijn diploma mogelijk  ineens in twijfel werd getrokken. Erg, hè; alle signalen die betrekking hadden op mijn pleegzusters en-broeders vanuit een andere achtergrond liet ik allemaal links liggen. Triest, maar zo zijn wij mensen; we worden pas wakker als het op één of andere manier ons eigen persoontje raakt. Het is hoe het is. En elke dag word ik meer wakker en vraag me af: waar gaat dit over? En elke dag valt alles een beetje meer op zijn plek. Gisteravond zag ik ineens alles glashelder; de grootsheid ervan: iemand heeft een nieuw beroep bedacht. Wie? Wanneer? En het allerbelangrijkste: waarom in vredesnaam?

Laten we de schuldvraag alsjeblieft maar laten liggen, want die leidt alleen maar af en we hebben het allemaal al zo druk. Een jaar of 9 geleden is er een brief verschenen, geschreven door Ab Klink; de minister destijds, waarin het al over dingen ging waar we niet zelf om gevraagd hadden, dus ‘wanneer’ is in ieder geval: best lang geleden. Ik vind dat duidelijk genoeg. Dit is niet iets van gister of vorig jaar, dus de mensen die nu betrokken zijn, wonen op het puin van anderen. Ze hebben het stokje overgenomen en hebben hard gewerkt, maar hen was niet verteld dat ze op de vuilnisbelt aan het bouwen waren. Het leek allemaal zo mooi want het was toegedekt met prachtige termen, en mensen in dure kleren en met hoge salarissen zwaaiden de scepter dus waarschijnlijk zat het allemaal wel goed.

Het zit niet goed.

Iemand heeft naar ons beroep gekeken en bedacht dat er een beroep bij moest. Hij of zij heeft het niet goed gesnapt. Een nieuw beroep is helemaal niet nodig. Nederland heeft verpleegkundigen nodig, en die zijn er al. We zijn met te weinig. Er is geen ander nieuw beroep nodig, dat net weer een beetje minder op de werkvloer bijdraagt. We hebben al zoveel tekorten. We staan al zo onder druk. En we hebben ook al genoeg ‘overhead’ in onze organisaties. En in ons landsbestuur, want laten we eerlijk zijn: wie wil er nou voor een minister betalen die zit te micromanagen om één beroep tot in detail uit te werken. Ik niet. Dan hou ik dat geld liever; zoveel verdien ik niet, namelijk. Als mijn beroep uitgewerkt moet worden dan doe ik dat zelf wel. Met mijn pleegzusters en -broeders, en mijn beroepsvereniging, want hoe je het ook wendt of keert: hard werken kunnen ze daar.

Nederland heeft leiders nodig die de wereld net wat minder ingewikkeld maken. Niet moeilijker, met nog meer beroepen en registers waar allemaal mensen mee bezig moeten om het goed bij te houden en te registreren en nog meer tijd naar cao-onderhandelingen (want wie gaat alle extra opleidingen betalen die nodig geacht worden?) en ik voorzie stiptheidsacties en collega’s die met bakken tegelijk uitstromen omdat dit net de druppel bleek, en een heleboel andere ellende en verloren energie. En waarom? omdat iemand bedacht heeft dat een nieuw beroep handig is. Ik wacht nog op een overtuigende uitleg, want ik zie het niet.

Misschien omdat ik verpleegkundige ben. Want ik zal je wat vertellen: wij hebben met mensen meegewandeld in duizenden variaties van de Hel – want dat is het als je heel ziek bent. We waren er voor hen en we leerden dat niks anders belangrijk was dan zij, hun pijn, hun verdriet en hun naasten. Het is een bijzondere reis waar mensen je zo dichtbij in toelaten als hun leven onderuit is geschopt. Weet je wat je dan leert? Dan leer je hoe je het leven zo kan maken dat het niet moeilijker is dan hoogst-hoogst-hoogstnoodzakelijk. En als we factoren zien die de zaken verder compliceren, dan grijpen we in. Die schuiven we kordaat en zonder pardon aan de kant. Dat is onze grootste kracht.

Ons Nederlandse zorgstelsel is ziek. Het piept en kraakt en iedereen probeert het onder controle te krijgen. Ik denk dat het tijd is dat de toekomst van de verpleegkunde weer terug komt bij de verpleegkundigen. En misschien zelfs ook de toekomst van de hele zorg. Want die ministers en al die duurbetaalde mensen? Die compliceren de boel alleen maar.

 

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of  in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen (als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien).

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor mensen die hun vertrouwen zijn verloren. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht’ is in de maak. In de loop van 2019 zal gestart worden met scholing en training van hulpverleners. Daarnaast coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht) en via deze blog.

 

 

Reageren