Updates

Dag #35

Rust. Inzicht. Integriteit.

Vanuit mijn werk weet ik: als de gemoederen hoog oplopen, kun je het beste maar een rustmomentje inlassen. Als je dat niet doet gaan je emoties je parten spelen en daar wordt echt helemaal niemand beter van. Emoties zijn dè veroorzakers van crises, weet ik inmiddels (een andere keer meer daarover). Emoties zijn ook onze beste gids: ze vertellen ons hoe het er voor staat met onszelf; waar we mogelijk steken hebben laten vallen en waar onze eigen pijn geraakt wordt. Als we in een strijd terecht komen, met wie en waarover dan ook, hebben we de neiging om de hakken in het zand te zetten en voor ons gelijk te gaan. Onze taal zit niet voor niks vol met uitspraken als ‘de strijd aangaan’, ‘gelijk halen’, ‘ervoor vechten’, enzovoorts. Strijden is voor veel mensen fijn, want het leidt zo lekker af van alles waar het echt over gaat. Of zou moeten gaan. Dingen zoals onze eigen rol zien, fouten toegeven en onze eigen issues onder ogen komen, zodat we onze ego’s in kunnen slikken en onze aandacht kunnen richten naar oplossingen. We kunnen onze energie maar één keer uitgeven; en dan is het weg. Beter zijn we zorgvuldig in hoe we dat doen, en het beste advies dat ik je kan geven: denk na over je strijd. Kies zorgvuldig waar je voor op de barricaden gaat en hoe je dat doet. Het leven is echt niet zo heel lang – het kan ook zomaar ineens over zijn leerde het bijzonder onverwachtse verlies van mijn lieve collega pas geleden nog – en onze energie maar beperkt. Als je vanuit emotie en hectiek de confrontatie aangaat, dan kun je er donder op zeggen dat iedereen het echte doel uit het oog verliest en er alleen verliezers komen.

Gister merkte ik dat er bij mij emotie was; niet eens zoveel maar genoeg om vandaag te bezinnen: doe ik nog wel wat ik belangrijk vind, of ben ik meegezogen in iets wat eigenlijk helemaal niet van mij is? Op dit moment is het voor mij allebei een beetje. Ik kan slecht tegen ‘niet gehoord worden’, en mijn beroepsgroep wordt al heel lang heel slecht gehoord. En ik kan ook slecht tegen onbevredigende antwoorden, en die krijg ik de laatste weken aan de lopende band. Als ik ergens slecht tegen kan, dan is het belangrijk om me uit te spreken en vragen te stellen; anders krijg ik daar heel veel last van. Dat zijn de dingen die bij mij horen. Dus toen er over mijn beroepsgroep keuzes gemaakt bleken te worden die ik niet kon volgen, toen moest ik daar wat van zeggen en over vragen. Steeds meer mensen doen dat en dat is heel, heel goed en heel, heel belangrijk. Tegelijkertijd waar veel mensen zijn, zijn veel emoties, al helemaal als er weerstanden en strijd zijn. Ik ga mijn best doen om daar buiten te blijven; de meeste emoties die ik waarneem, komen namelijk niet vanuit mij. En sommige ook wel; die ga ik vandaag dan maar verwerken. Want ze laten bestaan zonder er iets mee te doen, dat is in mijn beleving echt heel zonde van de tijd.

Weerstanden en emoties vragen om bezinning en reflectie. Niet alleen voor mij, maar ook voor anderen zou het wijs zijn goed naar zichzelf te kijken. Ieder van ons doet zijn best en ieder van ons neemt verkeerde afslagen in het leven. Heel jammer, maar zo werkt het nu eenmaal. Soms zijn we heel hard ons best aan het doen, jarenlang, op een project dat eigenlijk achteraf gezien kansloos blijkt. Het heeft geen zin om te vingerwijzen en schuldigen te zoeken, want het overkomt ons allemaal en we kunnen het niet terugdraaien, en onder de streep bedoelden we het echt allemaal goed en deden we ons uiterste best. Het enige dat op zo’n moment echt helpt is Reflectie. Reflecteren is een vaardigheid en niet iedereen is er even goed in, maar het is te leren. Reflectie betekent de bereidheid om je zelfbeeld aan diggelen te slaan en te kijken wat er dan onder zit. Misschien blijk je gedrag te hebben vertoond dat heel erg goed past bij wie je wilt zijn, en mogelijk blijk je dingen gedaan te hebben die helemaal niet zo passen bij wat je de wereld wilt laten zien. Dat laatste is een harde dobber; dat brengt een hoop emoties met zich mee. Daar voor uit durven komen; dat is integriteit. Durven zeggen dat je een verkeerde afslag hebt genomen en vervolgens 10 jaar op een zijweg hebt lopen bikkelen; dat vergt moed en zelfinzicht en integriteit. Pas als dat er is, kun je nieuwe keuzes maken en de problemen die er zijn – welke dan ook – opgaan lossen.

En als ik vanuit bovenstaande kijk naar mijn beroepsgroep en de situatie waar we in zitten met de duurbetaalde mensen die voor ons een weg probeerden te banen? Dan kan ik niet anders dan concluderen dat we met zijn allen de verkeerde afslag hebben genomen en daar vervolgens jarenlang al onze tijd en energie in hebben gestoken.

Ik denk dat het voor alle partijen tijd is voor een beetje bezinning. Want weet je wat nog erger is dan 10 jaar op de verkeerde route te zwoegen? Om dat 10 jaar en één dag te doen.

Reflectie is zo gek nog nie.

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of  in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen (als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien).

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor mensen die hun vertrouwen zijn verloren. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht’ is in de maak. In de loop van 2019 zal gestart worden met scholing en training van hulpverleners. Daarnaast coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht) en via deze blog.

Reageren