Updates

Dag #37

Visie. Focus.

Als je iets voor elkaar wilt krijgen in dit leven moet je er wat voor doen. Het maakt niet uit wie je bent of wat je achtergrond is; je kunt niet veranderen waar je vandaan komt maar wel waar je naartoe gaat. Zorg dat je blijft dromen, beschrijf je visie en doelen, blijf de stip op de horizon zien en gá ervoor! Mooie woorden die ik al vaak voorbij hoorde komen in verschillende versies en op verschillende momenten en niet zelden uit de mond van iemand die niet leek te weten wat-ie nou eigenlijk zei.

Hoe kun je de stip op de horizon blijven zien als je ‘m nooit hebt kunnen vinden omdat je bij je geboorte in een ton met bagger bent gestort en er nooit uit hebt kunnen klimmen? Hoe kun je dromen als je klemgezet en onderuit geslagen door het leven gaat? Voor veel mensen die ik tegenkom is dit een realiteit. Ik hou van mijn werk omdat ik mensen mag helpen die vaak afgeschreven zijn. Niemand die dat hardop zegt, maar blikken en hints zijn vaak net zo duidelijk. Hoe mooi is het om dan door alle ellende heen een mens met mogelijkheden te zien, en samen stappen te kunnen zetten naar een weg die niemand nog voor mogelijk hield? Dat vraagt om visie; in staat zijn kwaliteiten te zien waar enkel beperkingen lijken te zijn. Mensen voelen zelf vaak best wat ze zouden kunnen als ze de ruimte kregen, maar als die ontbreekt, dan spoelt de hoop vanzelf een keer door het afvoerputje van het leven weg. Dat ligt niet aan de mensen die ik help; dit geldt voor ons allemaal: als je maar klem genoeg zit, verdwijnt de hoop vanzelf. En mensen met weinig hoop durven vaak niet goed meer te zeggen waar ze naar toe zouden willen; dromen zijn eng als je leven kansloos lijkt. Als je op de overlevingsstand staat vallen een heleboel vaardigheden weg; gewoon vanwege de druk. Je kunt nu eenmaal niet goed zingen als er een betonblok op je borstkas ligt.

Hoe meer ik me verdiep, hoe meer ik me verbaas over de enorme overeenkomsten tussen de mensen die ik help, en mijn eigen beroepsgroep. Ook wij staan chronisch onder enorme druk. De thema’s in onze professionele leven zijn al 30 jaar zo ongeveer hetzelfde: tekorten aan geld en personeel, continu onder druk staan van wensen en noden van anderen, meer geven dan je hebt, chronisch overvraagd en onderbetaald worden, en ook staan we nog steeds vrijwel onderaan in de pikorde. En ook wij hebben te maken met autoriteiten die vóór ons beslissen, in plaats van met ons. Omdat we het zelf niet zouden kunnen. Omdat we al kansen genoeg zouden hebben gehad. Omdat we bewezen hebben dat wij degenen zijn die eigenlijk niet goed begrijpen wat er nodig is. Ik zie gebeuren wat ik in mijn dagelijks werk al 20 jaar zie: de behoefte bij managers om zich op microniveau bezig te houden met een probleem, omdat ze zelf eigenlijk niet goed weten hoe ze de persoon in kwestie in beweging kunnen brengen, en het uiteindelijk zelf maar overnemen, zuchtend dat dit he-le-maal niet is wat ze willen, maar ja; die ander dwingt hen. In mijn hoofd komen de gezichten voorbij van de ‘moeilijke’ mensen waarbij zelfs directeuren zich uren en uren over het dossier bogen om de boel maar in beweging te krijgen. Een bijzonder grote investering met uiteindelijk weinig resultaat, omdat de oplossing in hoogcomplexe situaties alleen vanuit nabijheid te vinden is; nooit enkel vanuit afstand.

Zoals zo vaak zag ik ook nu tevreden en trotse blikken in de ogen van degenen die meenden het probleem te hebben opgelost. Je kunt het nog zelf zien, want de foto zingt op internet nog overal rond. Andere context, maar precies dezelfde dynamiek.

Ik leef mee met mijn beroepsgroep zoals ik ook meeleef met de mensen die ik help: ik voel de pijn maar ook de kracht en de enorme potentie die net onder de oppervlakte schuilgaat. De hoop, en tegelijkertijd ook de frustratie over het feit dat de afstand tussen het lijdend voorwerp en de autoriteiten rap toeneemt, terwijl de oplossing zo ontzettend dichtbij is dat ik ‘m bijna aan kan raken. Het enige dat echt nodig is? Iemand met visie die snapt hoe je ruimte kunt creëren in een situatie waarin alles en iedereen elkaar volkomen heeft vastgezet. Zodat de mensen om wie het gaat weer zelf in beweging kunnen komen.

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of  in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen (als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien).

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor mensen die hun vertrouwen zijn verloren. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht’ is in de maak. In de loop van 2019 zal gestart worden met scholing en training van hulpverleners. Daarnaast coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht) en via deze blog.

Reageren