Updates

Dag #40

Solidariteit. Geduld. Daadkracht.

Wat kun je doen als mensen maar niet horen wat je te zeggen hebt? Doorgaan of opgeven; dat is wat je kunt doen. Eén van die twee. Van opgeven verandert er zeker niks, dus als je in een situatie zit die niet goed is voor jou, dan is opgeven eigenlijk geen optie. Want dat zou betekenen dat je je neerlegt bij een ongezonde situatie. Dan maar doorgaan, dus. Blijven uitleggen, blijven vragen (‘waarom, en waarom zo?’) en medestanders zoeken. Hoe meer mensen voor je opkomen, hoe beter. Omgaan met autoriteiten is een vaardigheid die we eigenlijk op de lagere school al zouden moeten leren, want er zijn duizenden manieren waarop we met macht te maken krijgen. Van dictators tot een onsympathieke klantenservicemedewerker aan toe. Vanuit ons comfortabele westerse leventje kan het laatste toch soms ook belachelijk lang z’n sporen nalaten, al zijn we het er waarschijnlijk snel over eens dat dat oneindig veel aantrekkelijker is dan in een dictatuur te leven.

Maar goed. Het blijft me verbazen, elke keer opnieuw, als ik goed om me heen kijk. Hoe degenen die het voor het zeggen hebben, hun mond vol hebben over dingen die ze zelf niet laten zien. Leiderschap, luisteren, medezeggenschap. Prachtige dingen; echt waar. En hoe kan het; hoe kan het?! – dat je dan zelf niet in de gaten hebt dat je helemaal het goede voorbeeld niet geeft?

Het is zoals het is. Soms hebben anderen wat te bepalen in ons leven. Ik ken en snap de gekte die ontstaat als je volkomen machteloos gemaakt wordt en je slechts een figurant wordt in je eigen leven. Dansen naar de pijpen van een ander is gewoon geen feest. De kunst is dan om je daar onderuit te wurmen. Te zorgen dat je die ander niet nodig hebt; een ander pad te kiezen. Dat is de manier waarop we zelf altijd de regie kunnen houden: we slaan af waar anderen rechtdoor gaan. De school of baan waar je niet gezien wordt? Zoek maar wat anders. De hulpverlener die maar niet wil luisteren? Zoek een ander. Vrienden die eigenlijk niet zo heel erg aardig zijn? Of je in problemen brengen? Er zijn genoeg mensen op de wereld; je vindt ergens wel weer nieuwe.

Niemand kan ons verplichten om akkoord te gaan met een situatie die niet goed voor ons is. Zolang we dat blijven beseffen, blijven we eigen baas. Opgeven is geen optie, maar als doorgaan ook niet helpt? Dan kunnen we altijd nog afslaan en een nieuwe route kiezen.

Als ik bovenstaande vertaal naar mijn beroepsgroep en de keuzes die voor ons gemaakt zijn, dan hoop ik heel erg dat de minister snel tot inkeer komt. Wat als er niet geluisterd gaat worden, zullen heel veel collega’s afslaan en een andere route nemen. En het is niet zo dat er toch al een teveel aan verpleegkundigen is. Dat zou jammer zijn voor Nederland en haar gezondheidszorg. Maar voor ons? Voor onszelf is de wereld vol mogelijkheden 🙂

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of  in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen (als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien).

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor mensen die hun vertrouwen zijn verloren. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht’ is in de maak. In de loop van 2019 zal gestart worden met scholing en training van hulpverleners. Daarnaast coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht) en via deze blog.

Reageren