Updates

Dag #en nu?

Openheid. Wezenlijkheid.

Ik deed een wedstrijdje met mezelf; elke dag wat doen om de zorg te verbeteren, en dat deelde ik dan hier. ‘Es kijken hoe lang ik dat volhou’, zei ik. Dit was het dan, hè, want de opletter zag: ineens kwam er even niks. 41 dagen hield ik het vol. Of eigenlijk 40 want heel even dacht ik dat ik er na dag 40 wel mee weg zou komen om één dagje over te slaan, omdat ik even te druk was met het leven om te bloggen. Maar daar kwam ik vast nog wel mee weg.
Alleen: daarna stopte het weer even. Het bloggen dan, hè; niet het verbeteren. Niet dat ik dat allemaal zo interessant vind, maar ik deel het nu, omdat het zo duidelijk maakt hoe iets raars ontstaat; hoe snel we gevangen worden in het vastleggen van onze eigen ideeën en plannen.

Het idee was: ik doe elke dag iets. En dat deel ik dan; voor de inspiratie van mezelf en anderen.
En toen werd het delen; het vastleggen, ineens minstens zo belangrijk als het doen. Wat natuurlijk eigenlijk heel, heel erg vreemd is. Want: is het niet belangrijker om de wereld daadwerkelijk te verbeteren, dan om dingen te delen?

Het delen van wat je doet is natuurlijk prima, maar als het delen belangrijker wordt dan het doen, waar zijn we dan nog mee bezig? Want ik heb de afgelopen dagen best veel gedaan om dingen in gang te zetten; gesprekken gevoerd, interview gedaan, over gevolgen nagedacht, belangrijke keuzes gemaakt, zinnige contacten gehad zowel intern, met collega’s en onze mensen, als met mensen van buitenaf. En die heb ik niet gedeeld. Is het dan allemaal minder zinnig? Toch lijkt het dan alsof er minder gebeurt.

Het is zó herkenbaar; het is in het klein wat er ook in het groot in de hele zorg gebeurt: het delen is belangrijker geworden dan het doen. Het kunnen laten zien van beleidsstukken en rapportages en checklists en daarmee uiteindelijk keurmerken, is belangrijker geworden dan wat er daadwerkelijk gebeurt. Ik schrik steeds weer als ik hoor dat ziekenhuizen soms 30 verschillende keurmerken hebben. Waarom is één niet genoeg?

Dingen delen kost tijd. Tijd om te overleggen, tijd het vast te leggen; tijd om te lezen. Allemaal tijd. En vaak ook nog geld. Mijn blog niet, natuurlijk, maar dingen opschrijven in de baas zijn tijd kost loon, en dingen laten lezen door een keurmerk kost geld; bakken met geld kosten die keurmerken. Allemaal tijd en geld die niet naar onze mensen kan; naar degenen die hulp nodig hebben.

Ik vind openheid belangrijk; laten zien wat je doet. Zodat anderen met je mee kunnen denken hoe het beter kan. Laten zien wat je doet is zinnig en nodig; het is een manier om met elkaar te kunnen communiceren: wat doen we goed? Wat kan er beter?
Vastleggen: het is één van de manieren om met elkaar in contact te gaan; een communicatiemiddel. En niet meer dan dat.

Afgelopen dagen was het tijd voor bezinning: waarom doe ik bepaalde dingen en welke keuzes passen daarbij? En ik besloot: ik blijf bij de kern. Dat is goede zorg leveren; de focus terug daar waar het moet. Voor ons betekent dat:

  • Eén keurmerk is echt meer dan genoeg om te laten zien wat je doet
  • Delen van plannen en evaluaties is óók meer dan genoeg. Doel van de dagelijkse rapportages is belangrijke feiten overdragen en lijn vasthouden; niet om aan financiers te bewijzen dat we zorg hebben geleverd die dag. Stoppen daar dus mee.
  • Geen deelname aan regieregister voor verpleegkundigen. We gaan kostbare middelen niet uitgeven aan onnodige scholingen of uitschrijven van kaders die nu volkomen onduidelijk en volgens mij ook overbodig zijn. Geen hulpontvanger die er beter van wordt. Onze aandacht terug naar goede zorg; tijd investeren in zoeken naar maatwerkoplossingen. En over tot de orde van de dag, dus 🙂

En daarbij even slag om de arm: dit is mijn plan. Mochten onze collega’s of onze mensen wèl meer vastgelegd willen hebben dan zullen we daar zeker in investeren. Maar ik vermoed dat ze wel wat anders aan hun hoofd hebben.

En weet je wat? Het is even spannend hoor, om te zeggen ‘Ik doe niet mee’. Want wat gaan financiers dan doen? Of het ministerie? Zijn we strafbaar als ik een gewone verpleegkundige op HBO niveau laat werken? We gaan het zien. En nu ik heb besloten dat ik me er niet meer druk over ga maken, weet je wat er nu over blijft? Lucht. Ademruimte. Opluchting. Wat er ook gebeurt: ik mag gaan staan voor wat ik vind, ik neem zelf regie over onze zorg. Dat is nodig en geeft ook nog eens extra ruimte om aan de zorg te besteden. Hoe fijn is dat?!

En dit wedstrijdje met mezelf? Ik ga door hoor, ook met delen. Maar waarschijnlijk niet meer elke dag, en zéker niet omdat het moet! Hoe dan wel? We zullen het wel zien. Linksom of rechtsom komt het wel goed, zolang je maar werkt vanuit de kern; vanuit wat je wezenlijk wilde doen.

Terug naar de kern: ik hoefde alleen m’n eigen onzekerheid en bewijsdrang los te laten. Heel gezond, dus: ik wens jou hetzelfde ❤

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of  in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen (als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien).

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor mensen die hun vertrouwen zijn verloren. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht’ is in de maak. In de loop van 2019 zal gestart worden met scholing en training van hulpverleners. Daarnaast coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht) en via deze blog.

Reageren