Updates

De bestuurlijke roze wolk

Afgelopen weken heb ik me gebogen over de vraag hoe in vredesnaam om te gaan met al het leed dat de coronacrisis met zich meebrengt. Het is zo groots. Het is zo veel. Het gaat van eenzame opsluiting in allerlei tehuizen en klinieken, het gebrek aan ‘mogen zorgen’, het gebrek aan mondkapjes (en andere persoonlijke beschermingsmiddelen), de overvraging van vele collega’s, de onderdrukking van diezelfde collega’s, de overfocus op de ‘IC-bedden’ en de verwarrende en tegenstrijdige berichten van wetenschappers – wie kun je geloven? Eigenlijk niemand klakkeloos; er is simpelweg nog te weinig bekend! Hoe verdrietig ook: het omgaan met ‘de dood’ is haast nog het minste probleem; dat dit bij het leven hoort is toch iets dat wat we allemaal al langer weten.

Waar het mis gaat? De roze wolk, omhuld in roze mist; daar gaat het verkeerd. We hebben een wereld gecreëerd waarin we doen alsof alles te regelen is. Waarin we proberen te doen alsof een pandemie ons landje over zal slaan, bijvoorbeeld. Of dat collega’s veilig kunnen werken omdat we gewoon de richtlijnen voor veiligheid naar beneden bijschroeven. Zodat het op papier weer klopt. We willen graag geloven dat de wereld maakbaar is. Dat alles opgelost kan worden. Dat is onze roze wolk: het geloof dat we alles kunnen regelen.

Maar het klopt niet. De realiteit is dat de wereld onvoorspelbaar en chaotisch is. En dat onze regering te laat was, waardoor we bij de lange wachtrij voor mondkapjes in deze wereld, helemaal achteraan zijn beland. De realiteit is dat er jaren op de IC’s bezuinigd is, en dat we nu niet genoeg echte IC-bedden kunnen regelen voor de komende jaren. De beleidsmakers proberen te redden wat er te redden valt door mooie plannen op te stellen en zo de illusie vast te houden dat het allemaal wel te regelen is. Ze doen hun uiterste best om de roze wolk – ‘alles komt uiteindelijk goed’ – te beschermen. De roze wolk is een wolk die drijft op een papieren werkelijkheid, en als je erover na gaat denken is het op z’n allerminst volkomen bizar. Er is een groot tekort aan beschermingsmiddelen – nog steeds. En werk wordt niet veiliger alleen omdat op papier staat beschreven dat je best ook zonder die bescherming kan. Het is alsof je tegen een bouwvakker zegt dat hij zijn werk best veilig kan doen zonder zijn helm, of tegen een brandweerman dat hij best zonder brandwerend pak de vuurzee in kan lopen. Het is volkomen absurd. De pest is dat leken het geloven – als het maar op papier staat klopt het, toch?

Het is precies wat er nu in de zorg gaande is: de maatschappij denkt dat de afgeschaalde richtlijnen veilig zijn, omdat de eisen op papier zijn aangepast. En nu het aantal patiënten met covid-19 op de IC afneemt, is het wel weer goed, toch? Dat de eerstelijn veel opvangt, en dat IC-personeel ook bij moet komen van hun harde werken, of wat het gaat betekenen voor de toekomst als je daar nu niet acuut rekening mee houdt; daar is de gemiddelde burger zich niet van bewust. Dat komt omdat beleidsmakers vanaf de roze wolk een verhaal vertellen dat – omhuld door een rozige mist – niet echt meer met de realiteit te maken heeft.

Is het angst? Ego? Zelfbehoud? Statusdrang? Of gewoon blindheid? Het maakt eigenlijk niet uit. Wat uitmaakt is dat het tijd is om van die roze wolk af te stappen en de realiteit onder ogen te zien – zodat we vanaf nu daadwerkelijk kunnen gaan bouwen aan een reële toekomst. En die realiteit is dat mensen overlijden, dat er veel leed is, dat  de zorg op instorten staat, en dat de mensen van de werkvloer met al hun goede praktische ideeën, niet mee mogen beslissen. Het is een recept voor nog meer ellende.

Persoonlijk ben ik wel klaar met die roze wolk.

PS: Jij en ik weten dat het best anders kan in de zorg, en dat dat begint bij ons. Bij hoe we met elkaar om gaan. Bij het maken van contact, bij de uitdaging om bij onszelf te blijven, juist als het moeilijk is, om elkaar te helpen, ieder vanuit onze eigen kracht. Het begint bij ons. Bij onze stem. Bij onze eerlijkheid. Bij onze moed. Om het onbeschrijfbare voor ons woorden te geven, schreef ik een boek. Het helpt om veel meer tot de kern te komen; veel sneller vooruit te komen; krachtiger te worden, en de ruimte te durven creëren om het leven zelf te sturen. Waarheen we maar willen. Wil jij die onbesproken krachten ook leren kennen en ontwikkelen? Lees dan het boek ‘Interactiekracht, gezond gedrag en eigen regie in psychiatrie en jeugdzorg’. Hoewel dit boek geschreven is voor/ vanuit de psychiatrie en de jeugdzorg, gaat het vooral over onszelf; over het omgaan met ingewikkelde situaties. En hoe je daarbij altijd zelf de regie kunt blijven houden – wat er ook gebeurt.

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen

(als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien).

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor mensen die hun vertrouwen zijn verloren. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht, gezond gedrag en eigen regie in psychiatrie en jeugdzorg’ kwam in 2019 uit. Naast scholing en training van hulpverleners coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht ), Zorgkrant.nl en via deze blog.

2 reacties op De bestuurlijke roze wolk

  • Peet

    Hoi Maartje,

    Vorige week zag ik die minister Wiebes op tv aan tafel zitten waar hij in geuren en kleuren zat te vertellen dat Nederland qua rijkste landen in de wereld niet nét buiten de top 10 valt maar eigen het op één na rijkste land ter wereld is. De argumenten waar hij mee kwam waren voor mij niet te snappen. Ik wil uitleg waarom er veel te weinig middelen zijn voor het personeel in de ziekenhuizen en overal waar zorgers zorg verlenen, waarom er niet één is opgestaan en met ‘n waarschuwende vinger waarschuwde: Pas op! Niemand van het kabinet en eveneens niks of niemand vanuit De Tweede Kamer. Te druk met het in goede banen lijden (inderdaad met’n lange ij en die staat er prima) van alle maatregelen die nodig waren en nóg steeds zijn. Wanneer kwam het in de Tweede Kamer ter sprake dat er waarschlijk duizenden mensen Dat hij blijkbaar niet door heeft dat meteen de vraag bij mij (en geen idee bij hoeveel anderen? op de proppen komt: waarom dan al acht jaar bezuinigen van de laatste 10 jaar, als het er geen 9 jaren waren. Waarom zijn er niet genoeg huizen? waarom zijn de wachttijden voor een behandeling bij een specialist zó lang? waarom zijn er méér dan één miljoen huishoudens waar gewerkt wordt die maar nét of nét niet het hoofd boven water houden? hoe zijn we aan 40.000 daklozen gekomen? waarom zijn er zoveel jongeren die de weg kwijt zijn? Dat bezuinigen zijn ze gewoon nog steeds mee bezig! Het bleek na maanden rekenen, passen en meten dat als ze dat geklooi zouden doorzetten (Die nu HBO is en blijft is die uhhhh ja die hele groep wordt MBO, we zijn er uit) zie je het voor je en hoor je de rekenmachines ratelen? KOM OP MET DIE ANTWOORDEN ANDERS DAN REGELEN WE EEN OPSTAND, SPIJKEREN WE JULLIE VAST OP HOUTEN BALKEN OP HET PLEIN AAN DE VOORKANT, EN GAAN WE ZELF REGEREN! VOOR DE DRAAD ER MEE, KWIEBES! IK STOP WANT IK STORT IN! TE WEINIG GESLAPEN……

    • Maartje

      Het is idd tijd dat we zelf (mee?) gaan bepalen wat er gebeurt, wat mij betreft. Want de ene plank na de andere wordt misgeslagen in de haastige zoektocht naar snelle oplossingen. Belangrijk dat we meer van ons laten horen!
      En ondertussen goed voor onszelf blijven zorgen; genoeg slapen, bijvoorbeeld; we hebben onze energie nog hard nodig straks!

Reageren