Updates

De kracht van de stillen

Voor collega’s in de jeugdzorg of de geestelijke gezondheidszorg vertel ik niks nieuws: de cliënten op de afdeling die het meeste lawaai maken, krijgen ook de meeste aandacht. We willen niet dat het zo gebeurt, want de stillere mensen verdienen minstens net zo veel aandacht. Maar dit is hoe het gaat; lawaai betekent gedoe, en soms ook gevaar voor de cliënt zelf of voor anderen. Gedoe willen we oplossen, en gevaar al helemaal. In de maatschappij gaat het net zo – da’s niet zo gek, want menselijke patronen zijn menselijke patronen, waar je ook bent. Wie in de maatschappij lawaai maakt krijgt aandacht van de pers, en wie aandacht krijgt in de pers, krijgt aandacht van de politiek. Hoe meer lawaai, hoe meer aandacht je krijgt, en als je eenmaal in het middelpunt hebt gestaan, keer je daar ook veel makkelijker in terug – precies zoals het ook op een afdeling gaat. De scheidslijn tussen mensen die in een instelling verblijven en mensen die daar niet zitten, is niet zo groot als je zou denken. Maar goed; da’s iets voor een andere keer.

Het gezegde is niet voor niks: brutalen hebben de halve wereld. En als de brutalen niet alleen brutaal zijn, maar ook iemands veiligheid in gevaar brengen, dan is de vraag: wat doe je ermee? De realiteit is dat we meestal kiezen voor nu eerst de rust terugbrengen, en dan later ‘wel verder zien’. Eerst iemand kalmeren, of desnoods in een isoleercel plaatsen, en daarna verder kijken. Ofwel: eerst mensen vragen van het museumplein of uit het vondelpark te gaan, en ze desnoods door de ME weg laten vegen, en dan verder kijken. Het punt is dat het ‘verder kijken’ vaak niet veel verder komt dan bestraffen, of nogmaals dringend verzoeken om het niet meer te doen. Een strenge  ‘Foei’, zeg maar. En zowel straffen als ‘Foei’ werken niet.

Het namelijk zo dat mensen niet voor niks gedoe veroorzaken. Er is altijd een reden, en lang niet altijd is die zomaar duidelijk. Schijn bedriegt; mensen zijn zelden precies hoe ze lijken te zijn. Wie goed kijkt en luistert kan het zien en horen. Willem Engel, bijvoorbeeld, zei laatst dat zijn weerstand tegen de staat naast corona minstens net zo hard vanuit zijn persoonlijke ervaringen komt: zijn familie heeft het al generaties lang aan de stok met de overheid. Viruswaarheid is voor hem minstens net zo hard een middel om zijn persoonlijke vete uit te vechten, als dat het in het landsbelang is. Minstens.

Niks is wat het lijkt, en degene met de grootste mond krijgt de meeste aandacht. Anders dan op een afdeling, maakt het in de gewone wereld eigenlijk niet uit of ze hun zin krijgen of niet; als ze het niet krijgen, blijven ze doorsteggelen. Net zo lang tot ze alsnog iets voor elkaar krijgen. Maar als ze hun zin wèl krijgen, is dat vaak net zo hard een reden om door te gaan, en te kijken of er nog meer winst te behalen valt. Linksom of rechtsom leidt het tot weinig opbouwends, en blijf je als maatschappij zitten met gedoe. Dat is niet gek, want zo’n strijd gaat uiteindelijk niet om ‘je zin krijgen’; het gaat vooral om wat eronder zit. Als het coronavirus niet was gekomen had Willem wel iets anders gevonden om met de staat te vechten. Zolang je onderliggende motieven negeert, zijn er vooral verliezers.

Daarnaast geldt nog iets anders: wie de stille meerderheid negeert speelt z’n vijand in de hand. De stille meerderheid houdt niet van strijd – anders maakte ze wel lawaai, nietwaar? De oplossing voor verbetering ligt bij de grote bescheiden groep mensen; diegenen onder ons die netjes op hun beurt aan het wachten zijn. En weet je wat het is? Het probleem ontstaat bij de schreeuwers, maar de uitweg ligt bij de allergrootste groep: de stille meerderheid. De mensen die bereid zijn een eerlijk gesprek te voeren, over wat er onder de oppervlakte speelt. Omdat verreweg de meesten van ons bereid zijn zich in te zetten en het land weer samen op te bouwen. Het zou fijn zijn als onze landsleiding daar het voortouw in zou nemen. En tot die tijd? Laten we samen maar vast beginnen. Elke dag iets goeds doen, hoe klein ook. Al onze kleine beetjes maken straks één groot geheel. Want weet je wat?

Onze toekomst is al begonnen.

En het is aan ons of we mee mogen doen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IK-LOGO-DEF-kopie-1240x1250.png

PS: Jij en ik weten dat het best anders kan in de zorg, en dat dat begint bij ons. Bij hoe we met elkaar om gaan. Bij het maken van contact, bij de uitdaging om bij onszelf te blijven, juist als het moeilijk is, om elkaar te helpen, ieder vanuit onze eigen kracht. Het begint bij ons. Bij onze stem. Bij onze eerlijkheid. Bij onze moed. Om het onbeschrijfbare voor ons woorden te geven, schreef ik een boek. Het helpt om veel meer tot de kern te komen; veel sneller vooruit te komen; krachtiger te worden, en de ruimte te durven creëren om het leven zelf te sturen. Waarheen we maar willen. Wil jij die onbesproken krachten ook leren kennen en ontwikkelen? Lees dan het boek ‘Interactiekracht, gezond gedrag en eigen regie in psychiatrie en jeugdzorg’. Hoewel dit boek geschreven is voor/ vanuit de psychiatrie en de jeugdzorg, gaat het vooral over onszelf; over het omgaan met ingewikkelde situaties. En hoe je daarbij altijd zelf de regie kunt blijven houden – wat er ook gebeurt.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IK-LOGO-DEF-kopie-1240x1250.png

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen

(als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien)

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor iedereen. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht, gezond gedrag en eigen regie in psychiatrie en jeugdzorg’ kwam in 2019 uit. Naast scholing en training van hulpverleners coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht ), Zorgkrant.nl en via deze blog.

Reageren