Updates

De kracht van interactie

Openheid. Eerlijkheid.

Deze methode heet niet voor niks Interactiekracht. Maar wat is het eigenlijk; die kracht van interactie? Da’s moeilijk te omschrijven, want een kracht is iets dat je niet kunt zien; alleen voelen. Net als stroom. Je weet dat het door de leiding loopt als je je koffie aanzet ‘s ochtends, maar zien doe je ‘m niet. Krachten zijn neutraal; ze zijn wat ze zijn, en wij bepalen zelf of we ze ten goede of ten kwade inzetten. Stroom kun je gebruiken om koffie te zetten maar ook om iemand te martelen; of de uitkomst prettig is of juist naar, ligt niet aan de stroom, maar aan de mens die ‘m gebruikt. Zo is het ook met de kracht die ontstaat in het contact tussen mensen; het is een neutrale kracht en wij bepalen zelf of we ‘m constructief of destructief gebruiken. Dat is wat je met elke kracht kunt doen: iets opbouwen of afbreken.

In de interactie met anderen doen we vaak maar wat; we voelen wel dat er iets gebeurt, maar zijn zo druk met ons leven dat we niet de hele tijd stil staan bij wat er onder de oppervlakte aan het ontstaan is. Het is de moeite om daar wat meer bij stil te staan, want dan kun je die kracht wat beter een gezonde kant op sturen. Heel helpend in het werken met mensen die uit balans zijn gegaan, weet ik inmiddels.

In het hele gedoe met mijn beroepsgroep en de nieuwe wet BIG II, zijn we met zijn allen uit balans gegaan. En de onderliggende kracht schiet nu dan ook alle kanten op. Want ook al zie je ze niet, er zijn altijd signalen waaraan je kunt zien dat er krachten aan het werk zijn. Zoals je stroom aan het werk ziet als je de koffie uit het apparaat ziet komen, zo kun je ook de kracht van interacties herkennen door aanwijsbare dingen. En dan kun je zien wat er klopt of niet.

Neem het contact tussen mij en mijn beroepsvereniging. De dingen die gezegd worden klinken mooi, maar woorden zijn nog niet persé waar, alleen omdat ze gezegd of getypt worden. Les 1 in Interactiekracht: neem de tijd om te onderzoeken of het klopt wat er gezegd en geschreven wordt. Kijk, luister en voel. Laat bezinken wat er gebeurt; het is de enige manier om signalen te herkennen en te kunnen volgen of communicatie gezond of ongezond is.

Handig om te weten: we communiceren met elkaar op twee lagen; de oppervlakte (‘de bovenlaag’) die we kunnen zien en horen, en de die dingen in het leven die we niet kunnen aanwijzen, maar die er wel zijn; ‘de onderlaag’ – zie ook mijn uitleg over de twee lagen op deze pagina (ergens halverwege). Die twee komen niet altijd overeen; soms proberen we met onze woorden te verhullen wat er aan gevoelens en intenties op de onderste laag speelt. Dat kan bewust (liegen) of onbewust (een eigen wekelijkheid hebben) en vak van allebei een beetje. Als je contact met elkaar gezond wilt houden, dan is het belangrijk om op eerlijk te zijn over water op de onderlaag speelt. Zodat iedereen bewust keuzes kan maken in het omgaan met een situatie.

Nou zijn we heel vaak niet zo eerlijk over die onderlaag, dus wat dan? Het fijne is dat die onderlaag zich niet laat onderdrukken; hij komt er hoe dan ook uit. Als je het niet uitspreekt, vindt-ie zijn weg door kieren en gaten in onze communicatie. Je hoeft de signalen alleen maar te herkennen. Een helder voorbeeld:

Ik heb een confronterende email gestuurd naar mijn beroepsorganisatie (zie ook deze blog). Ik kreeg daar gister een email op terug en daar stond dit in:

Beste Maartje,
Dank voor je snelle reactie en je uitgebreide toelichting, ik wil daar graag kort op reageren.
Allereerst: het initiatief om jou te mailen komt van mijzelf als inhoudelijk betrokken adviseur. Er wordt niets op mijn bord geschoven, integendeel. Ik voel mij geraakt als ik op Twitter iets lees dat over mij gaat en waarin ik publiekelijk kritiek lees. Dan wil ik weten wat er mis is gegaan en zoek ik contact. Vandaar mijn mail gisteren nav jouw tweet.
Ik zit inderdaad niet op Twitter of Facebook, een bewuste keuze. Ik vind deze social media geen fijne manier van communiceren en wat ik daar lees ervaar ik vaak als onnodig hard en ongenuanceerd. Het polariseert ook snel en schiet m.i daardoor zijn doel voorbij. Vandaar dat ik mij liever beperk tot mail en telefoon, waarmee ik toch meer tweerichtingsverkeer en diepgang ervaar. 
Ik vind het spijtig dat je ons gesprek niet als verbindend hebt ervaren, maar kan ik mij tegelijkertijd ook wel wat bij voorstellen; in mijn herinnering was het gesprek bij vlagen ook scherp. Ik duid dat overigens vanuit betrokkenheid bij dit onderwerp, het raakt ons beiden en dat geeft soms vurigheid. Ik kan niet spreken voor andere collega’s maar ik neem jouw feedback mee dat je je in eerdere (telefoon)gesprekken niet gehoord hebt gevoeld. 
We zullen volgende week vanuit V&VN ingaan op jouw vragen.
Wat mij betreft sta ik open voor vervolgcontact, ik hoor graag hoe jij daar in staat.

Mooi, toch? Netjes en met erkenning voor de vurigheid en betrokkenheid en ook nog een opening voor een vervolg; heel veel beter kan het niet!

Tot ik les 1 toepaste, en het even liet bezinken. Toen sprong ineens dit er uit:

Ik voel mij geraakt als ik op Twitter iets lees dat over mij gaat en waarin ik publiekelijk kritiek lees.

en 2 zinnen verder dit:

Ik zit inderdaad niet op Twitter of Facebook, een bewuste keuze.

Laat dat even bezinken. Denk jij dan ook niet: ‘Huh?’

Hoe kun je nou niet op Twitter zitten, en dan wel op Twitter iets lezen? Dat gaat fysiek niet; ergens niet zijn en er tegelijkertijd wel zijn. Dat kan niet. Daarbij komt nog dat ik zoveel twitter dat het nagenoeg onmogelijk is om juist die ene tweet op je netvlies te krijgen als je per ongeluk ergens een keer een oog op internet laat vallen. Zeker als je nooit op Twitter kijkt.

Het is een mooi voorbeeld van een onderlaag die door de kiertjes naar de bovenlaag lekt. Het klopt niet. En het jammere is: het is niet nodig. Stel dat er had gestaan:

Hoi Maartje, mijn collega volgt je op twitter en wees mij op jouw tweet, want ik twitter niet.

Dat zou geen enkel probleem zijn, toch? We volgen elkaar op Twitter want dat is waar dat hele ding voor is, en daar mag je elkaar op wijzen. Toch staat er dat diegene het zelf op Twitter las. Je voelt aan je water dat het niet klopt, en dat komt doordat de bovenlaag en de onderlaag niet met elkaar overeen komen. Wat er met woorden gezegd wordt kan niet vanwege de natuurwetten (die niet tastbaar of aanwijsbaar zijn, en dus onderlaag).

Dan kun je gaan kiezen: ga ik in gesprek om te proberen die onderlaag op tafel te krijgen? Ga ik in gesprek op de bovenlaag om te kijken of ik via omwegen alsnog tot afspraken kom ? Of ga ik mijn energie steken in hele andere dingen? Als je eenmaal herkent wat er speelt, kun je bewust een keuze maken welke kant je de kracht van de interactie op wilt sturen. Zodat je zelf kunt bepalen of je in een gezonde of ongezonde communicatie terecht komt. Zodat je zelf regie kunt nemen over jouw contact met de wereld om je heen. Het is een vaardigheid die ik iedereen wel zou willen aanleren; het helpt je in je kracht te blijven.

De kracht van interacties is voelbaar. Net zo voelbaar als de stroom die we niet kunnen zien, maar wel degelijk voelen als we onze vinger in een stopcontact steken.

PS: voor de nieuwsgierigen onder ons: ik heb gezegd dat ik open sta voor gesprek mits het doel en de kaders duidelijk zijn.

Want ik wil met de hele wereld in gesprek, maar niet alleen maar om te kunnen zeggen dat we in gesprek zijn. Dat is zonde van ieders tijd en energie in mijn beleving; we willen allemaal zo effectief en doelgericht mogelijk door het leven tegenwoordig, nietwaar?

 

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of  in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen (als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien).

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor mensen die hun vertrouwen zijn verloren. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht’ is in de maak. In de loop van 2019 zal gestart worden met scholing en training van hulpverleners. Daarnaast coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht) en via deze blog.

Reageren