Updates

De pijn van een beroepsgroep

Vorige week liet minister Bruins weten dat Wet BIG II mogelijk niet door zal gaan; alleen als er draagvlak is onder de verpleegkundigen in het land – en dat is er duidelijk niet. Gister liet het bestuur van V&VN weten af te treden omdat zij hun achterban onvoldoende hadden gehoord. Beiden voelden voor velen als overwinning voor de tegenstanders van de wet; als de wet er niet komt is het een feestje waard, niet waar?
Toch voelt het niet zo. Voor mij tenminste. Ik ben vooral verdrietig; er zijn in dit verhaal eigenlijk alleen verliezers, vanuit welke invalshoek ik ook kijk. Ga maar na:

Zelfs als de beroepsgroep zelf alle regie over het vervolg zouden krijgen – wat nog helemaal niet gezegd is, gezien alle belangen en het zwijgen van heel, heel veel betrokken partijen – zelfs dan hebben we met de puinhopen van het verleden te maken.

  • Heel veel mensen hebben zich hard ingezet voor de plannen van Wet BIG II. Het is voor die groep op zijn minst verdrietig dat de beloofde toekomst uit blijft. Zelfs als het in sommige ziekenhuizen al in werking is gesteld, en men ook van plan is ermee door te gaan. Dan nog ben je vanuit de voorhoede ineens op een zijspoor belandt. Dat is een nieuwe realiteit; het is pijnlijk voor een grote groep mensen dat het zo loopt. Het kost tijd om zoiets te verwerken. Afscheid nemen van iets dat ophoudt; dat is een rouwproces.
  • Tegenstanders van de wet blijven met de chaos van 40 jaar onhandig onderwijs achter. Er is nooit goed onderbouwd wat het niveau van de inservice-opleidingen was, al is wel duidelijk dat deze mensen vaak op een HBO-functie terecht kwamen. Sommige collega’s hebben eerst MBO gedaan, en daarna een inservice-opleiding. Zij zeggen: inservice was dus HBO. Anderen hebben eerst inservice gedaan en daarna HBO; zij zeggen: de inservice-opleiding was dus MBO. Wat je ook kiest; er zullen altijd collega’s zijn voor wie de conclusie is dat ze ‘dus’ een opleiding dubbel hebben gedaan. En dan hebben we nog niet eens over het feit dat op de MBO op niveau NLQF 5 lesgegeven wordt – Associate Degree, dus ook HBO werk en denk-niveau. Een ongelooflijk pijnlijke discussie voor onze beroepsgroep: hoe gaan we in vredesnaam om met die niveaus?

De meest wijze manier is misschien om de discussie weg te halen van het niveau van de opleiding en neer te leggen bij het niveau van de werkvloer; op welk niveau functioneren mensen daar? En wie gaat dat bepalen, op basis van welke criteria?
Hoe je het ook wendt of keert; voor de pijn van onze beroepsgroep zullen we ruimte moeten maken.

Het is daarnaast tijd dat de opleidingen eens goed onder de loep genomen worden. Zodat er een opleiding komt die aansluit bij de werkvloer, in plaats van dat wij verpleegkundigen ons steeds naar de modellen van de opleidingen proberen te vormen. Want eigenlijk hebben we het daar veel te druk voor, met alle tekorten die er aan ons zijn.

En dan nog de ziekenhuizen die al jaren bezig met de plannen; sommigen zijn al grotendeels ingericht op de functiedifferentiatie zoals die voor de wet bedacht was. Wat gaat dat doen met deze organisaties? Gaan ze door in deze ontwikkelingen? Of zelfs proberen om koste wat het kost af te dwingen dat ook andere organisaties hun voorbeeld zullen volgen? Of zullen ze kunnen accepteren dat de wereld zich niet ontvouwt naar hun evenbeeld, en zich richten op het welzijn van hun eigen organisatie, zodat hun eigen patiënten zo goed mogelijk zorg zullen krijgen? Ik hoop op hele wijze bestuurders, die voorbij het eigen ego kunnen denken, en het belang van de patiënt kunnen blijven zien.

Want de patiënt… oh, die patiënt…  zoals altijd de laatste in de pikorde en de grootste afwezige als onderwerp van deze hele discussie. Ik hoop dat de uiteindelijke beslissers in dit verhaal zullen besluiten om op onderzoek te gaan naar de vraag: wat is nu het beste voor de patiënt?

Tegen de mensen die zich vol overgave jaren met de plannen hebben bezig gehouden, kan ik alleen maar zeggen: je hebt je uiterste best gedaan, en dat is altijd goed. Tegelijkertijd geldt voor ons allemaal: ook al hebben we met alle goede bedoelingen onze uiterste best gedaan, en zijn we daardoor volledig overtuigd van ons eigen gelijk, bedenk dan dat we allemaal onze eigen blinde vlekken hebben. Ooit is de wereld plat gedacht – maar dat maakte haar niet minder rond.

Er zijn plannen gemaakt voor de toekomst van de verpleging, en het grootste deel van de beroepsgroep is daarbij overgeslagen. Dat kwartje begint nu te vallen. Ik hoop dat wij als collega’s beseffen dat wij zelf de regie mogen nemen. Dat betekent opkomen voor onze grenzen, zoals we dat de afgelopen tijd ook gedaan hebben – vooral blijven doen! – maar daarnaast ook de focus om te gaan bouwen: want als dit het niet is; wat dan wel? Ik hoor ideeën genoeg; we zijn een groep mensen vol mogelijkheden en kwaliteiten – zowel bij voor- als tegenstanders van de wet heb ik die gezien. Laten we die inzetten om met elkaar te bouwen aan een nieuwe toekomst. Met de lessen uit het verleden.

En vooral de regie over ons werk waar deze hoort: bij ons.

Want we zijn er nog lang niet, de krachten zijn sterk en we hebben elkaar hard nodig. Voor als sommige bestuurders toch niet zo wijs blijken te zijn, bijvoorbeeld.

Verpleegkundigen zijn een schaars goed. Laten we zuinig op ons zijn, zodat de patiënt straks nog daadwerkelijk iemand heeft om ‘m te verplegen.

 

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of  in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen (als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien).

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor mensen die hun vertrouwen zijn verloren. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht’ is in de maak. In de loop van 2019 zal gestart worden met scholing en training van hulpverleners. Daarnaast coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht), Zorgkrant.nl (themapagina BIG II) en via deze blog.

Reageren