Updates

Ik zie, ik zie….

Je kunt geen stront ruimen als je doet alsof het er niet ligt. En gezien ik niet van stront hou, kijk ik graag goed om me heen, zodat het direct geruimd kan worden. Liefst nog voor het ontstaat. Want de meeste puinhopen in onze wereld hadden best heel goed voorkomen kunnen worden. Als we iets beter zouden kijken. Want we leven in een oppervlakkige wereld, en schijn bedriegt.

De mensen die goed kijken hebben de halve wereld – of zouden dat in ieder geval kunnen hebben. Maar de realiteit is dat de mensen die door de oppervlakte heen prikken, al snel overweldigd worden door de enorme hoeveelheid onzin die ze tegenkomen. Vaak hebben ze ook nog het idee dat iedereen het wel zal zien, dus wie denken ze dat ze zijn? Of juist dat ze zelf dingen niet goed zien, want als verder iedereen het anders ziet… wie denken zij zelf dan dat ze zijn? Mensen die goed kijken zijn heel vaak ook degenen die goed naar zichzelf kijken. Zelfkritiek leidt vaak tot zelftwijfel, of in ieder geval tot een bescheiden ego – niet het soort mens dat vooraan staat in onze wereld.

We leven in een oppervlakkige wereld, het leven zit vol tegenstrijdigheden en schijn bedriegt. Alles bij elkaar een recept voor een heleboel gezeik en gedoe.

Precies wat we nu ook hebben: geruzie en gedoe. Een pandemie vol mensen die smeken om rekening te houden met de zorg, en andersom mensen die in opstand komen tegen de maatregelen. We hebben een afgetreden kabinet, waarbij de leden voor het gemak hun positie voor de komende verkiezingen vasthouden.

En dan hebben wij het nog goed, hè, vergeleken bij andere landen.

De roep om verandering wordt van alle kanten harder. En ik denk: als we dan nu toch aan het schuiven gaan in onze wereld, laten we dan de kant van meer zorgvuldigheid kiezen. Het kan echt. We kunnen echt elkaar tegemoet komen, we kunnen het echt. Het begint met eerlijk zijn. Want dat is waar het misgaat. Kijk naar de pandemie en alles wat er niet verteld wordt: zoals ‘wie het hardste schreeuwt, krijgt het eerste een vaccin’. En zoals dat het 10 maanden duurt voor er een beetje aandacht komt voor voldoende bescherming van zorgpersoneel. Kijk naar de toeslagenaffaire die van verzwijgingen en zwartgelakte pagina’s aan elkaar hangt. Kijk naar wet BIG II die van tafel ging maar achter de schermen nog steeds gewoon verder en verder ingevoerd wordt.

De ziekte in onze wereld zit vooral in het zwijgen – en in het oppervlakkig voorbijgaan aan dat zwijgen.

Het is tijd om eerlijker te zijn. Duidelijker en zorgvuldiger. Dat klinkt heel makkelijk maar het valt vies tegen. Wie heeft er niet dingen waar-ie zich voor schaamt? Wie vindt het makkelijk om de woorden ‘het spijt me’ hardop uit te spreken? En er dan ook nog acties aan te verbinden? Wie lukt het om in het openbaar uit te spreken wat-ie wil bereiken? Ik heb het niet over het schreeuwerige: ‘Anderen moeten alles anders doen’,  maar over het ‘Wat kan ik anders doen en wat heb ik nodig?’. Dat is stukken moeilijker. En weet je wat zo fijn is? Het is gewoon een vaardigheid. We kunnen onszelf trainen om duidelijker, eerlijker en zorgvuldiger te zijn. Elke dag een beetje; als klein stapje naar een andere, mooiere wereld. Het begint bij ons; bij jou en mij. Samen komen we heel ver.

De toekomst is al begonnen.

Doe je mee?

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IK-LOGO-DEF-kopie-1240x1250.png

PS: Jij en ik weten dat het best anders kan in de zorg, en dat dat begint bij ons. Bij hoe we met elkaar om gaan. Bij het maken van contact, bij de uitdaging om bij onszelf te blijven, juist als het moeilijk is, om elkaar te helpen, ieder vanuit onze eigen kracht. Het begint bij ons. Bij onze stem. Bij onze eerlijkheid. Bij onze moed. Om het onbeschrijfbare voor ons woorden te geven, schreef ik een boek. Het helpt om veel meer tot de kern te komen; veel sneller vooruit te komen; krachtiger te worden, en de ruimte te durven creëren om het leven zelf te sturen. Waarheen we maar willen. Wil jij die onbesproken krachten ook leren kennen en ontwikkelen? Lees dan het boek ‘Interactiekracht, gezond gedrag en eigen regie in psychiatrie en jeugdzorg’. Hoewel dit boek geschreven is voor/ vanuit de psychiatrie en de jeugdzorg, gaat het vooral over onszelf; over het omgaan met ingewikkelde situaties. En hoe je daarbij altijd zelf de regie kunt blijven houden – wat er ook gebeurt.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IK-LOGO-DEF-kopie-1240x1250.png

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen

(als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien)

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor iedereen. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht, gezond gedrag en eigen regie in psychiatrie en jeugdzorg’ kwam in 2019 uit. Naast scholing en training van hulpverleners coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht ), Zorgkrant.nl en via deze blog.

Reageren