Updates

Mijn vak – omdat de wereld niet iedereen bestaansrecht geeft

Soms probeer ik aan anderen uit te leggen wat mijn vak zo mooi maakt, en steeds weer voel ik dat ik tekort schiet. Hoe kan ik uitleggen wat het betekent om contact met iemand te hebben, van mens tot mens; van ziel tot ziel, dwars door alle ellende en gedrag heen? Dat je iemand kunt laten voelen dat hij okee is; gewoon zoals hij is – zelfs stiekem diep van binnen, daar waar niemand hem kan zien? Dat die mens die voor je zit, ondanks alles – ondanks zichzelf, ondanks mij – weet dat hij er mag zijn?

Ik kom veel mensen tegen die hebben afgeleerd om te geloven in een waardig bestaan. Mensen voor wie heel jong alle hoop aan gruzelementen werd geslagen, terwijl de toekomst hen uit handen glipte. Die hebben geleerd dat zij niet meetellen in onze wereld – de onze; niet de hunne. Ik mag geven. Elke dag opnieuw. ‘Jij doet ertoe’, is de boodschap die ik geef, in honderden woorden, op duizenden manieren. Niet alleen door kwaliteiten en gezondheid te zien waar eerder vooral naar symptomen en ziekte is gekeken, maar ook door grenzen te stellen (‘ik verwaarloos jou niet – jij doet er toe’) of door mee te denken over alternatieven in hele ingewikkelde situatie (‘ik denk met jou mee – hoe moeilijk ook, want jij bent belangrijk’).

Ik ben het ‘gevoel voor bestaansrecht’ gaan noemen. Elke keer als het leven ons een klap geeft – hoe klein ook, krijgen we de boodschap: ‘jij doet er niet toe’. Van iemand die voorkruipt in de rij of een denigrerende opmerking maakt, tot een natuurramp of mishandeling: het zijn allemaal situaties waarin we leren dat wij niet belangrijk zijn. Elke klap maakt ons klein. Soms een beetje, en soms ook heel, heel erg klein. Als het af en toe een beetje gebeurt, zoals de meesten van ons overkomt, dan krabbelen we gewoon weer overeind en gaan door met ons leven. Maar sommigen onder ons zijn zo hard of vaak neergeslagen dat dat niet meer gaat. Ze zijn tot elke cel in hun lijf gaan voelen dat ze er niet toe doen. Ze hebben diep van binnen het gevoel (of zelfs de volle overtuiging) dat ze eigenlijk geen recht hebben te bestaan. Dat ze alleen bij de gratie van anderen nog rond mogen lopen. Dat ze geen enkele aanspraak mogen maken op… – alles. Niet op aandacht, niet op materiële zaken, en al helemaal niet op waardering.

Hoe kun je nog functioneren als je eigenlijk gelooft dat je geen plek in deze wereld verdient?

Mensen met ingewikkeld gedrag weten heus wel dat ze dingen anders zouden kunnen doen. Mensen weten vaak ook heel goed wàt ze anders zouden kunnen doen. Maar hoe moet je in jezelf investeren als je de diepe overtuiging hebt dat jij er niet toe doet? Waar haal je de moed vandaan, om tegen alle verwachting in, een gezonde kant op te ontwikkelen? Hoe rijs je boven je verleden uit als je zover naar beneden bent getrapt dat je in je kern tot één grote diepe put bent geworden?

Door te ervaren dat je er wel degelijk toe doet.

Elke keer opnieuw.

Al is het maar voor één persoon.

Al is het maar die ene buurvrouw. Of die ene hulpverlener.

Al is het er maar één.

Die ene die door je heen kijkt en ziet wie je bent – stiekem diep van binnen, waar niemand je tot nu toe kon zien. Die samen met jou onderzoekt hoe je uit jouw eigen diepe put kunt klimmen. Op jouw manier, en op jouw tempo, ongeacht of het snel gaat of misschien juist jaren duurt. Die ene persoon die jou verleidt om schoorvoetend in mogelijkheden te denken, die jou ondersteunt terwijl je aarzelend je eerste teen vooruit steekt, niet zeker of je het eerste stapje zult kunnen volbrengen.

Zo voorzichtig samen op pad gaan, en stukje bij beetje, soms heel langzaam, beginnen te merken dat anderen je óók willen zien, hun best doen voor jou. Terwijl weifelend de vraag in je opkomt of je mogelijk toch, heel misschien, een klein ietsje mee mag tellen in jouw leven. En dan zo af en toe samen terug kijken, en zien hoe ver je al gekomen bent, en samen oefenen, met steeds meer durven, en leren besluiten dat jij zelf over jouw leven kunt beslissen – en vooral: dat je dat daadwerkelijk mag.

Ik help mensen hun bestaansrecht terug te vinden, zodat ze de regie over hun leven durven nemen. Dat is de kern van wat ik doe. Mensen zijn vaak dankbaar, maar ik ben dat net zo goed. Het is niet vanzelfsprekend dat een ander mens ons toelaat in zijn zwartste dagen en zijn aller-, allerkwetsbaarste binnenste, om zij aan zij en stap voor stap de weg naar een krachtig leven te gaan.

Ik heb het mooiste vak van de wereld.

PS: Herken je wat ik beschrijf? Wat raakt je hierin wel of juist niet? Ik hoor het graag!

 

Vond je dit interessant? Geef je op om Updates te ontvangen van nieuwe berichten! Dat kun je doen door aan de linkerkant je emailadres en je naam in te vullen.

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een schitterend leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor mensen die hun vertrouwen zijn verloren. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe GGZ en liefst ook een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht’ is in de maak. In de loop van 2019 zal gestart worden met scholing en training van hulpverleners. Daarnaast coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht) en via deze blog.

 

 

Reageren