Updates

Nieuwjaar: het Vaccin en de Hoop

Het was een bijzondere kerst dit jaar, met al die maatregelen en beperkte contacten. Gelukkig is er Hoop. Hoop voor de toekomst. Hoop op het terug naar normaal. Gelukkig is Het Vaccin bijna hier.

Zoals alles in het coronatraject maakt ook het vaccin veel duidelijk.

Ongetwijfeld gaat het vaccin veel goeds brengen, maar laten we ons vooral niet heel rijk rekenen. Ten eerste moet het er eerst maar eens komen. Zoals bij alles in deze crisis loopt Nederland ook nu achteraan te sukkelen in de westerse wereld. Hoewel ‘iedereen druk bezig is’ om het allemaal voor elkaar te krijgen, was de hoop al in maart gevestigd op een vaccin, dus HOE kan het toch zijn dat de hele infrastructuur nog niet staat? Dat had er in september al kunnen zijn. Ik hoorde de minister laatst zeggen dat de parttimers onder de verpleegkundigen wel wat extra konden komen werken om die spuiten te zetten. Hahaha (boer met kiespijn). Dat gaat nog even een tegenvaller worden, want velen hebben de puf niet meer. Maar goed. Linksom of rechtsom wordt ergens die eerste vaccinatie heus wel in die eerste arm gejast.

Een tweede punt: die hoop is Hoop. Er is geen garantie op ‘normaal’; het is hooguit een beste kans. Een kans, geen garantie. Hoop. Ons kabinet klampt zich vast aan die hoop, want ze weten inmiddels niet meer zo goed waar ze het zoeken moeten met dat hele corona-verhaal. Wie oplet ziet dat ze steeds afwisselen tussen in slaap sukkelen en een soort blinde paniek – de soort waarbij je wanhopig vastklampt aan iets positiefs. In de Hoop dat het nare verdwijnt. Zoals bijvoorbeeld ook in de toeslagenaffaire nu lukraak met geld gesmeten wordt in de hoop de dat kritiek verdwijnt. Paniekerig geld, waarvan helemaal niet duidelijk is wat de gevolgen zullen zijn – mogelijk creëert het voor sommigen meer ellende. Er is hoop, maar geen Verstand, zo lijkt het. Keer op keer op keer gaat ons kabinet uit van het meest positieve scenario, waardoor men kiest voor de meest slappe oplossingen– bijvoorbeeld wel maatregelen nemen, maar niet genoeg om daadwerkelijk echt effect te hebben, zodat alles zich onnodig lang voortsleept. Het is De Hoop op redding van buitenaf die ons kabinet overeind houdt. Zo was er in de eerste golf De Zomer die redding zou brengen, in het najaar Het Volk dat beter zou luisteren en nu dan Het Vaccin.

Ongetwijfeld werken die vaccins best wat. Zelfs nu de boel aan het muteren is geslagen. Het punt is: we weten nog niet wat er op lange termijn gebeurt, want er is nog geen lange termijn voorbij. Dus gevolgen die een vaccinatie over een jaar of twee heeft, of over tien, dat is helemaal nog niet zo zeker. De farmaceuten die nu trots op de foto’s staan, hebben gezorgd dat zij niet aansprakelijk zijn; de regering moet betalen als er op lange termijn bijeffecten blijken te zijn. Dat betekent dat de farmaceuten meer te halen hebben bij snelheid – status en veel omzet – dan de extra tijd die extra zorgvuldigheid nou eenmaal kost. Stel je nou toch voor dat er na 3 jaar toch iets echt aan de hand blijkt: als iedereen gevaccineerd is, is iedereen een probleem. Als je alle zorgverleners zou verplichten om zich te laten vaccineren, dan ben je in één klap al je zorgverleners kwijt als land. De kans is waarschijnlijk klein, maar toch; Het Verstand zegt: risicospreiding. Veelzeggend dat we daar nog niemand over horen.

Als we daarbij nou ook nog optellen dat je mensen grondwettelijk gezien niet kan verplichten om een stof in hun lijf te stoppen, dan lijkt het me logischer om iedereen zijn eigen keuze te laten en daar als land een weg in te zoeken. Het leven is onvoorspelbaar, ook al zouden we het liever anders zien.

Als verpleegkundige en ook als werkgever weet ik dat er geen andere weg is dan samen te blijven zoeken naar de goede weg van dat moment; steeds opnieuw. En liefst doe ik dat met mensen die weten dat ze meetellen; dat hun stem telt.  Burgers, professionals en patiënten. Met elkaar op weg naar onze toekomst. Samen.

De toekomst is al begonnen.

Doe je mee?

PS: Jij en ik weten dat het best anders kan in de zorg, en dat dat begint bij ons. Bij hoe we met elkaar om gaan. Bij het maken van contact, bij de uitdaging om bij onszelf te blijven, juist als het moeilijk is, om elkaar te helpen, ieder vanuit onze eigen kracht. Het begint bij ons. Bij onze stem. Bij onze eerlijkheid. Bij onze moed. Om het onbeschrijfbare voor ons woorden te geven, schreef ik een boek. Het helpt om veel meer tot de kern te komen; veel sneller vooruit te komen; krachtiger te worden, en de ruimte te durven creëren om het leven zelf te sturen. Waarheen we maar willen. Wil jij die onbesproken krachten ook leren kennen en ontwikkelen? Lees dan het boek ‘Interactiekracht, gezond gedrag en eigen regie in psychiatrie en jeugdzorg’. Hoewel dit boek geschreven is voor/ vanuit de psychiatrie en de jeugdzorg, gaat het vooral over onszelf; over het omgaan met ingewikkelde situaties. En hoe je daarbij altijd zelf de regie kunt blijven houden – wat er ook gebeurt.

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen

(als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien)

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor iedereen. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht, gezond gedrag en eigen regie in psychiatrie en jeugdzorg’ kwam in 2019 uit. Naast scholing en training van hulpverleners coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht ), Zorgkrant.nl en via deze blog.

Reageren