Updates

Tijd voor een opwaartse spiraal

Herstelgericht werken. Presentiebenadering. De Nieuwe GGZ. Positieve Gezondheid. Eigen Kracht. Eigen regie. Zelfredzaamheid. Samenredzaamheid. En nu ook Interactiekracht.

Er zijn zoveel mooie ontwikkelingen binnen de zorg dat het bijna duizelt van de goede initiatieven. Persoonlijk ben ik dankbaar voor de ontwikkelingen die op gang komen; sommigen al lange tijd op dreef; sommigen net nieuw. Hoe meer professionals meedoen, hoe groter de kans dat we daadwerkelijk, daadwerkelijk, een nieuwe manier van hulpverlenen voor elkaar krijgen. Want iedereen die aan de kant van de hulpontvanger staat, weet hoe hard het nodig is, en hoe lang de weg nog is die we samen hebben te gaan. We zijn er echt nog lang niet. De zorg staat onder druk. Wachtlijsten, tekorten, strijd tussen zorgverzekeraars en zorgorganisaties, en alles gaat uiteindelijk altijd over de rug van die ene kwetsbare persoon: de zorgontvanger. Die ene individuele mens in nood, die in onze maatschappij vol kwaliteitskeurmerken, innovatieprijzen en stimuleringsregelingen, merkt dat de zorg die hij of zij nodig heeft, er simpelweg niet is. Die ene individuele mens, die inmiddels uit een groep van 10.000-en mensen bestaat; jeugdigen, mensen met een verstandelijke beperking of psychiatrische problematiek, maar ook mensen met complexe lichamelijk problemen; zelfs als je lichamelijk ziek bent is het allang niet meer vanzelfsprekend dat je geholpen wordt. De verhalen uit de jeugdzorg blijven zo structureel binnenkomen dat er voor de Jeugdwet uiteindelijk toch een stelselwijziging ingezet gaat worden. Onlangs verscheen dit filmpje met drie huisartsen die vertellen over drie schrijnende situaties die hun patiënten hebben meegemaakt. De onmacht; de oneerlijkheid en de onmenselijkheid; in nog geen vier minuten is duidelijk waar ik het over heb – als je dat nog niet wist; patiënten en bevlogen zorgprofessionals kennen deze realiteit inmiddels helaas. Onlangs startte ook de serie ‘Tygo in de psychiatrie’ waar Tygo Gernandt de wereld van de psychiatrie onderzoekt. Wat je er verder ook van vindt: het programma laat op indringende wijze zien hoe ons systeem tekort schiet. Afgelopen jaar heb ik meerdere verhalen voorbij zien komen over afdelingen in de zorg, waar bewoners werden misbruikt en/ of mishandeld door medewerkers die soms wel en soms ook niet voldoende geschoold waren – zoals onder andere in dit artikel te lezen.

Voor mij is het inmiddels glashelder: ons zorgstelsel faalt op alle fronten, ondanks alle mooie initiatieven. Dat ligt niet alleen aan het stelsel zelf, maar ook aan de manier waarop we geschoold en getraind worden; aan de manier waarop we kijken naar mensen en hun ingewikkelde situatie. Veel mensen weten inmiddels wel wat er anders moet. Meer menselijkheid, meer vertrouwen, meer contact, meer empathie, meer eigen regie, meer werken vanuit het hart en meer gericht op herstel, om maar wat te noemen. De zorg terug naar de kern van de zorg. Maar hoe doe je dat? HOE doe je dat, als je in een top-down organisatie werkt, of als je door hulpontvangers wordt uitgescholden, bedreigd, geïntimideerd, gemanipuleerd, bespuugd, of als je te maken krijgt met buitensporige emoties of mensen die zich helemaal terugtrekken en er geen contact te krijgen is? Hoe kun je herstelgericht werken vanuit presentie en je hart, als de deur dicht blijft?

Daar schreef ik een boek over; over het inzetten van krachtige interacties en het herkennen van gezondheid; juist in situaties waarin alles verziekt lijkt te zijn. Met hele concrete en praktische uitleg en voorbeelden en oefeningen over hoe je dat precies kunt doen. Dat mag ook wel; ik was acht jaar bezig met schrijven, en daarvoor al ruim twintig jaar met het ontwikkelen van de methode die ik nu in een boek heb gezet. Want mensgericht werken is één ding maar daadwerkelijk uitleggen en overdraagbaar maken van hoe je dat doet, en waarom het soms bijna bovenmenselijk veel vraagt om het ook daadwerkelijk te doen, dat is een heel ander verhaal.

Het is gelukt, en ik ben er best een beetje trots op, want bijna dertig jaar is best heel lang. Ik hoop dat heel veel mensen er baat bij hebben zodat ze het snel kunnen leren toepassen. Het komt geen dag te vroeg, want naast een stelselverandering zijn vooral ook veel krachtige interacties nodig om onze wereld een opwaartse spiraal in te sturen.

Ben je nieuwsgierig naar het boek? Je kunt het hier vinden.

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of  in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen

(als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien).

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor mensen die hun vertrouwen zijn verloren. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht’ is in de maak. In de loop van 2019 zal gestart worden met scholing en training van hulpverleners. Daarnaast coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht ), Zorgkrant.nl en via deze blog.

3 reacties op Tijd voor een opwaartse spiraal

Reageren