Updates

Trauma- en thuiskonijntjes

Mijn vak bestaat uit het herkennen van patronen; van de dingen die mensen steeds weer doen, en de reden waarom ze dat doen. De manier waarop mensen omgaan met leed is zo’n patroon. In onze westerse wereld kun je dat verschil goed zien, omdat in onze maatschappij een heleboel mensen rondlopen die echt beschadigd zijn door het leven; die het soort situaties meemaakten dat trauma’s veroorzaakt. En nog veel meer mensen hebben zo’n beschadiging niet. Het is een beetje taboe nog, want we leven in een wereld waarin iedereen pech heeft, en je mensen hun pijn niet af mag nemen – iedereen heeft recht op z’n eigen verdriet, nietwaar? En dat is natuurlijk ook zo.

Tegelijkertijd is er verschil, en als je goed kijkt kun je het zien: mensen die echt schade hebben opgelopen reageren anders op tegenslagen dan mensen die dat niet hebben. Neem nou mijn konijnen – geen mensen natuurlijk, maar het werkt hetzelfde en je zult beter begrijpen wat ik bedoel: ik ving een hele tijd mishandelde of verwaarloosde konijnen op – die kwamen op één of andere manier zo af en toe op mijn pad. Het waren altijd dieren met bijzonder gedrag, zal ik maar zeggen; agressief, of juist volkomen schuw. Het is duidelijk dat ze heftige dingen hadden meegemaakt en alle vertrouwen in de mensheid waren verloren. Ze kwamen bij ons in een fijn hok en mochten hele dagen los rondstruinen en ze kregen hun natje en hun droogje. Na verloop van tijd ontdooiden ze en genoten van het leven. Echt genieten. Ze maakten vreugdedansjes en waren elke dag enthousiast als ze het hok uit mochten. Elke dag weer. Alsof de vrijheid een Godsgeschenk was – wat het natuurlijk ook is.

Ergens onderweg kwam er een nestje jonkies – wat wil je; het waren konijnen, nietwaar? De kleintjes groeiden op met hun natje en hun droogje en dagelijkse portie vrijheid. En langzaamaan werd het steeds duidelijker: voor deze aan huis geboren ‘thuiskonijntjes’ waren voer en vrijheid een gegeven. Waar de traumakonijntjes elke dag opnieuw hun dansje deden, zagen de thuiskonijntjes het nut niet van al dat enthousiasme. Ze bleven loom liggen, rekten en strekten wat, en als het een beetje waaide, de zon te hard scheen of – stel je voor! – het regende, dan bleven ze mooi in hun hok. Elke keer weer. Wat ze wel deden: chagrijnig zijn als het voer niet snel genoeg kwam, niet lekker genoeg was, of het hok niet snel genoeg open ging. Dan knorden en duwden ze, of gaven elkaar zelfs een knauw. Ze waren niet tevreden met wat er was, maar ontevreden met wat er niet was. Je kunt het ze niet kwalijk nemen; ze wisten niet beter, nietwaar?

De pracht van het leven waarderen gaat nu eenmaal beter als je de donkere kanten hebt gezien. Het chagrijn is geen gemenigheid, maar een gebrek aan leed. Dingen als een dak boven ons hoofd, gezondheid, de vrijheid om de zon op je huid te voelen wanneer je dat wil, of uit te gaan naar wat-dan-ook, zijn geen vanzelfsprekendheid in de wereld. Maar wel in Nederland. Of dat waren ze voor velen, tot voor kort. Kijk naar manier waarop mensen omgaan met de coronacrisis, en je pikt de thuiskonijntjes er zo uit. Je kunt het ze niet eens kwalijk nemen; ze weten niet beter, nietwaar? En de vraag is of het andere zoveel beter is. Iedereen maar moedwillig een trauma bezorgen is ook niet echt een optie.

Een crisis verdeelt: verschillen worden er zoveel duidelijker van; ervaringen worden zoveel belangrijker. En tegelijkertijd is er juist ook die grote gemene deler: iedereen heeft er last van. Iedereen is op zijn of haar manier bang voor wat de chaos brengt. Een crisis kan ook voor verbinding zorgen. Een kans zijn op iets heel nieuws. Als we willen kunnen we die kans grijpen; bouwen aan een nieuwe manier van omgaan met elkaar. Vandaag nog. Samen. Want onze overeenkomsten zijn oneindig veel groter dan de verschillen. Om ze te zien hoeven we alleen maar wat beter te kijken.  

De toekomst is al begonnen

Doe je mee?

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IK-LOGO-DEF-kopie-1240x1250.png

PS: Jij en ik weten dat het best anders kan in de zorg, en dat dat begint bij ons. Bij hoe we met elkaar om gaan. Bij het maken van contact, bij de uitdaging om bij onszelf te blijven, juist als het moeilijk is, om elkaar te helpen, ieder vanuit onze eigen kracht. Het begint bij ons. Bij onze stem. Bij onze eerlijkheid. Bij onze moed. Om het onbeschrijfbare voor ons woorden te geven, schreef ik een boek. Het helpt om veel meer tot de kern te komen; veel sneller vooruit te komen; krachtiger te worden, en de ruimte te durven creëren om het leven zelf te sturen. Waarheen we maar willen. Wil jij die onbesproken krachten ook leren kennen en ontwikkelen? Lees dan het boek ‘Interactiekracht, gezond gedrag en eigen regie in psychiatrie en jeugdzorg’. Hoewel dit boek geschreven is voor/ vanuit de psychiatrie en de jeugdzorg, gaat het vooral over onszelf; over het omgaan met ingewikkelde situaties. En hoe je daarbij altijd zelf de regie kunt blijven houden – wat er ook gebeurt.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IK-LOGO-DEF-kopie-1240x1250.png

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen

(als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien)

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor iedereen. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht, gezond gedrag en eigen regie in psychiatrie en jeugdzorg’ kwam in 2019 uit. Naast scholing en training van hulpverleners coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht ), Zorgkrant.nl en via deze blog.

Reageren