Updates

Wat te doen bij uitstelgedrag

Daadkracht. Mededogen.

Soms moet je dingen doen waar je tegenop ziet, maar waar je niet omheen kunt – dat heb ik vaak de laatste tijd. Dingen waarvan het zó overduidelijk is dat ze gedaan moeten worden, dat je er niet eens over na hoeft te denken want je voelt het in elke cel van je lijf. Het Moet. Zoals je even hard voelt dat je… Gewoon. Echt. Niet. Wilt. Ken je dat? Het is voor mij het recept voor uitstelgedrag: ineens worden allerlei taken minstens even noodzakelijk. Vroeger op school werd het bijvoorbeeld voor mij altijd onoverkomelijk belangrijk om m’n nagels te lakken, net als ik een toets had. En dan daarna de afwas te doen, en omdat een afwas je gelakte nagels ruïneert, mocht ik daarna overnieuw beginnen. Heeft jaren geduurd voordat ik in de gaten had wat ik aan het doen was, tussen het gestress van toetsen en ander jeugdig leed door, maar terugkijkend is het zo overduidelijk dat ik het toch heel bijzonder vind dat ik er jarenlang overheen kon kijken.

Het gaat nooit helemaal over, vrees ik. De uitstelbehoefte zal U eeuwig achtervolgen. Er zullen altijd dingen zijn die eng zijn, of moeilijk, of saai, of die gewoon zo niet passen bij jou als mens, dat je hele lijf gilt dat je er beter weg van kunt rennen. Ik ben geen 15 meer, dus weet inmiddels dat je er uiteindelijk niet onderuit komt. Niet als je je leven op de rit wilt hebben, tenminste. Inmiddels heb ik de oplossing gevonden die zo verschrikkelijk simpel is dat we vaak vergeten om ‘m toe te passen – ik tenminste wel, en als ik goed om me heen kijk vele anderen met mij. Hier komt-ie:

Gewoon doen. En daarna lief zijn voor jezelf.

Hele theorieën kun je erop loslaten, maar uiteindelijk komt het toch echt daar op neer. Mijn meest succesvolle momenten zijn die dagen dat ik mijn hoofd vertel te stoppen met zeuren en mijn lijf vertel om diep adem te halen en vervolgens te doen wat ik doen moest. Onze grootste valkuil is maar blijven hangen in piekeren en afwegen en voor- en nadelen tegen elkaar wegstrepen en in ons eigen hoofd ronddolen zodat we niet te hoeven voelen dat we iets aan het doen zijn dat eng/ moeilijk/ saai of totaal niet passend is. We kunnen nog maar moeilijk verdragen dat het leven soms niet zo prettig is, en dat je soms nu eenmaal stomme dingen moet doen om iets beters te bereiken. En weet je wat? Het hoeft ook niet altijd. Dat is de andere kant. Je kunt er ook voor kiezen om gewoon dingen niet te doen en dan blijf je hangen op dit zelfde punt in je leven. Misschien ben je prima tevreden met dat punt. Misschien heb je je natje en je droogje en vrienden en familie en vakanties en dan heb je al een hoop voor elkaar, dus daar is ook absoluut niks mis mee. Dan kun je een heleboel dingen best laten voor wat ze zijn, en vasthouden aan wat je hebt. Heerlijk toch, als je zover bent?

Dat is nou ‘zelfregie’. Dat we zelf mogen bepalen wanneer het genoeg is en wanneer we verder willen. Het is onze reis in dit leven, en we mogen zelf de route kiezen. Zo. Punt.

Toch zullen er ook altijd saaie en vervelende of moeilijke dingen voorbij komen die we ‘moeten’, om niet een treetje lager te zakken in je leven. Dingen zoals gedoe met verzekeringen, of het inschakelen van een advocaat, of belastingaangiftes of dergelijke dingen. Op die momenten, denk dan tegen jezelf: ‘Doe het’. Het helpt niet om te jammeren hoe vreselijk alles is of om dingen maar vooruit te schuiven; zonde van je tijd en energie, want uiteindelijk moet het toch. En dat weet je; ook zonder lijstjes en langdradige gesprekken. Pak een momentje voor jezelf, haal diep adem en ga doen wat je toch al zult gaan doen, dan ben je er het snelste vanaf. En omdat je zo dapper hebt aangepakt, mag je daarna extra lief zijn voor jezelf. Iets moeilijks doen verdient een beloning. En daarbij: het wordt een volgende keer ook nog makkelijker als je weer een drempel over moet. Een scheutje Pavlov in het leven mogen we best in ons voordeel gebruiken 😉

Vond je dit interessant? Geef je op om onze reis te volgen! Dat kun je doen door links in de zijbalk of  in de pop-up je emailadres en je naam in te vullen (als je het bericht hebt weggeklikt, klik dan op een willekeurige blog om het weer te zien).

Als psychiatrisch verpleegkundige heeft Maartje Goverde de methode Interactiekracht ontwikkeld om mensen met ingewikkeld gedrag effectiever te kunnen steunen op hun reis naar een volwaardig leven. Inmiddels voert ze campagne voor een hoopvolle toekomst voor mensen die hun vertrouwen zijn verloren. Ze is bestuurder van Stichting Uitblinkers, welke is opgericht als onderdeel van haar expeditie naar een nieuwe manier van hulpverlenen, en liefst ook naar een nieuwe maatschappij; eentje waarin iedereen meetelt. Het boek ‘Interactiekracht’ is in de maak. In de loop van 2019 zal gestart worden met scholing en training van hulpverleners. Daarnaast coacht Maartje vanuit Interactiekracht ook professionals in de zorg, leidinggevenden en mantelzorgers. Maartje is te volgen via LinkedIn (Maartje Goverde ), twitter (@MaartjeGoverde), facebook (Interactiekracht) en via deze blog.

Reageren